BLOG PARTY

CAN'T MISS ISTANCOOL

2011-05-11T15:43:00.004+03:00

Her ne kadar etkinliğin ismine kıl olsam da geçen sene gitmiştim; harika bir deneyimdi. Mayıs sonuna az kaldı, ajandama not ettim. Kesinlikle kaçmaz, isimlere bir bakar mısınız?!!!

it's been too long, so here's a song

2011-05-07T17:08:00.008+03:00

Blog'un eksikliğini hissetmeye başladım şu aralar, o yüzden yavaştan tekrar yazmaya başlamaya karar verdim. Ancak önce bir ısınmam lazım, paslanmışım. Nereden, nasıl başlayacağımı bilemedim. Şimdilik bu yeni keşfettiğim grubun şarkısını sunuyorum size (link'e basınız):

ESG

ESG 1981'de zenci kızkardeşler tarafından kurulmuş bir funk-dance-punk grubudur. Bence zamanlarının çok ötesindeymişler. Albümlerini indirmelisiniz; A South Bronx Story'i tavsiye ederim.

bubidebu

2010-07-28T16:25:00.001+03:00

bubidebu

esnaftabirleri.com

2010-06-23T11:09:00.005+03:00

Sabah dolmuş beklerken apartman girişinde oturan iki esnaf tipli adam vardı. Karşıdan bir arkadaşları gelmeye başladı, güneş gözlüğü takmış, hafiften de süslenmiş. "Vaaaaay Naylon Brando geliyo" diye seslendiler. Bizim esnaf diyalogları bir harika, cidden çok yaratıcılar.

Geçenlerde de The Marmara'nın ordan geçerken bir taksici Amerikalı bir turiste sataşıyordu "taksiy, taksiy" diye. Baktı adam tınmıyor "hey ver u fram?" dedi. Bizimkisi "San Fransisco" diye cevaplayınca, çakal taksici "ooo vi hev seym bridge!!" diye patlattı lafı.

Pelin ve Ben Konuşunca

2010-06-01T15:19:00.007+03:00

Evvelki gün Pelin ve ben Milliyet Sanat dergisi aldık. İçinden de bu film çıktı, daha sonra gün içerisinde aramızda doğal bir şekilde gelişen konuşma: (diyalog bittikten sonra anca dank etti dediklerimiz..)

P: Klimadan gelen ses neydi?

İ: Ava Gardner

P: ...

İ: Haaa Kilimanjaro'nun Karları

Enstantaneler

2010-05-25T11:37:00.006+03:00

Yıllarca aradan sonra bir post da benden sayın seyirciler... Bunlara Teksas'ta rastladım, birincisi hayatımda gördüğüm en güzel lokanta ismi: Höeks Death Metal Pizza. Mekandan sokağa bangır bangır müzik yayını yapılıyor tabii adından anlaşılacağı üzere... Aklımı "acaba İstanbul'da death metal köftecisi iş yapar mı" gibi derin düşüncelerle meşgul ederken bir yandan da cep telefonumla bu güzide tabelayı ölümsüzleştirdim. Gerçi hemen herşeyin olduğu gibi bunun da Web'de daha iyi kalitelisi yüklenmiştir bir yerlere kesin ama ben yine de kendi çektiğimi gönderiyorum:

İkincisi de barbekü yemekleri falan satan bir yerden, vejetaryenlere saygısızlık olmuş ama naapalım, hayat bu..

Missing Persons - Hello, I Love You (HQ Audio)

2010-05-10T10:42:00.000+03:00

Henry Miller diyor ki

2010-05-05T10:44:00.006+03:00

"To write, I mediated, must be an act devoid of will. The word, like the deep ocean current, has to float to the surface of its own impulse. A child has no need to write, he is innocent. A man writes to throw off the poison which he has accumulated because of his false way of life. He is trying to recapture his innocence, yet all he succeeds in doing (by writing) is to inoculate the world with a virus of his disillusionment. No man would set a word down on paper if he had the courage to live out what he believed in. His inspiration is deflected at the source. If it is a world of truth, beauty and magic that he desires to create, why does he put millions of words between himself and the reality of the world? Why does he defer action - unless it be that, like other men, what he really desires is power, fame, success. 'Books are human actions in death,' said Balzac. Yet, having perceived the truth, he deliberately surrendered the angel to the demon which possessed him." s.18, SEXUS

"Words, sentences, ideas, no matter how subtle or ingenious, the maddest flights of poetry, the most profound dreams, the most hallucinating visions, are but crude hieroglyphs chiseled in pain and sorrow to commemorate an event which is untransmissable. In an intelligently ordered world there would be no need to make the unreasonable attempt of putting such miraculous happenings down. Indeed, it would make no sense, for if men only stopped to realize it, who would be content with the counterfeit when the real is at everyone's beck and call? Who would want to switch in and listen to Beethoven, for example, when he might himself experience the ecstatic harmonies which Beethoven so desperately strove to register? A great work of art, if it accomplishes anything, serves to remind us, or let us say to set dreaming, of all that is fluid an intangible. Which is to say, the universe. It cannot be understood; it can only be accepted or rejected. (...) If we accepted ourselves completely, the work of art, in fact the whole world of art would die of malnutrition. s. 20, SEXUS

Sanırım bu kelimeler bir süredir niye yazmadığımı biraz açıklıyor. Hayatımda eksik yoktu..

dönem dönem, bazen bazen

2010-05-01T16:02:00.003+03:00

Bir kaç yıldır, fazla aksatmadan yazdım hep. Bir kaç aydır neredeyse hiç yazamadım yoğunluktan. Şimdi ara ara vaktim oluyor. Yazayım diyorum bazen bazen, ama içimden gelmiyor artık. Oluyor böyle dönemler, dönem dönem.

Gelirim belki geri geri

Ballerina

2010-03-24T07:33:00.002+02:00

Idil in hosuna gider gibi geldi :)

we are showroom dummies

2010-03-06T10:47:00.002+02:00

bayılıyorum bu klibe:

http://www.ktunnel.com/index.php/1010110A/29c11d6f7d1c1fcc4769efd1e652789ca1c42a7acd0f3c1366e998c4d8b8e834b0a295208b68a6cf15192#

Abanoz kule

2010-02-11T16:46:00.004+02:00

Doğumgünümde bir arkadaşım Paul Auster'ın "Görünmeyen" adlı romanını hediye etti. Belki çok ilgisiz ve saçma olacak ama bu roman bana Fowles'ı hatırlattı. 'En'leri sevmesem de John Fowles sevdiklerim arasında açık ara önde bir yazardır. Auster okurken kabaran özlemimle hemen Abanoz Kule'yi aldım tekrardan elime. Kitabın aynı adı taşıyan hikâyesinde geçen bir bölüm var ki, üstüne düşünmeye değer:

"Doğadan ve gerçeklikten uzaklaşmak, ressam ve izleyicisi arasındaki ilişkiyi gaddarca çarpıtmıştı; resim artık zihinler ve teoriler için yapılıyordu, insanlar için değil; hatta daha da kötüsü: sanatçının kendisi için bile değil. Elbette ekonomik ve moda deyişle, bunun da getirileri oluyordu, ama gerçekte insan bedeninin ve doğal fiziksel algılanışlarının bu şekilde safra gibi atılması kısır bir sarmal, bir anafor, tükenip hiçliğe eriş demekti. Ressam ve eleştirmen tek bir konuda hemfikirdi: Yalnızca onlar mevcuttu ve değerliydiler. İyi bir mezar taşı, metelik bile etmeyen tüm serseriler için."

Sanat hayatın aynası ise buyrun hayatımıza...

John Fowles, Abanoz Kule, Ayrıntı Yayınları, s. 121 (Çeviri: Aysun Babacan)

a place to bury strangers

2010-02-05T09:35:00.004+02:00

Punkreas'ta dolanırken, bir süre önce keşfettiğim ama bir türlü net'te bulup indiremediğim a place to bury strangers grubuna rastladım. Çok iyiler... Bulan olursa bana da yollasın bir zahmet.

Clinging To A Scheme

2010-02-05T09:07:00.007+02:00

The Radio Dept. Mart'ta yeni albüm çıkarıyormuş!! Punkreas dedi. Adı Clinging To A Scheme'mış.

Hadi Mart olsun...hadi...

Yeni şarkıları David güzelmiş, ilk bahara geçiş şarkısı gibi biraz...ama ben melankolik tınılarını daha çok seviyorum sanırım.

kitaplar, kitaplar

2010-02-04T15:43:00.006+02:00

Sosyalleşmeden nasibini almamış biri olarak dışarı mümkün olduğunca az çıkıyorum ve dolayısıyla da her şeyi geriden takip ediyorum. Örneğin, geçen akşam fındık votkayı keşfettim; içip içip kendimden geçtim. Bunu anlattığım arkadaşlarım tarafından da hemencecik kınandım tabii. Meğer bu içkinin modası geçeli çok olmuş. Bense ertesi gün Migros'ta raf raf dolaşıp fındık şurubu aradım. Neyse, anlatacağım şey aslında bu değil.

Geçen gün Galatasaray'dan aşağı inerken PTT'nin sırasında bir çizgi romancı açıldığını "keşfettim". Kimbilir ne zaman açıldı ama olsun bir yere geç kaldığım yok. Arkadaşım "Death Note"un çizgi romanlarını geçtiğimiz aylarda yurtdışından getirmişti. Ama elimde sadece ilk 5 cildi vardı. Geri kalan ciltleri ise Gerekli Şeyler'de bulamamamıştım. Son çare Amazon'du ama üşengeçlikten bir türlü sipariş vermiyordum. Bu çizgi romancıya girdiğimde ne göreyim, hepsi rafta beni bekliyor! Mutluluktan havalara uçtum tabii.

Bir arkadaşıma hediye bakmak için dün yine bu çizgi romancıya girdim. Sanırım orada saatlerimi geçirebilirim ama sürekli fiyat sormaktan çalışanları kızdırmaktan çekindim. Yine de raflar arasında gezinmekte sakınca yoktur diye düşünerek tek tek kitapları incelemeye aldım. İşte karşıma o zaman çıktı. Ted Hughes'un yazdığı ve Jim Downer'ın resimlediği çocuk kitabı o kadar, o kadar güzel ki kendisini hemen orada edinmekle kalmadım, bir de eve gidene dek arada çantamdan çıkarıp kapağını sevdim.

Şimdi, ben bu çizgi romancının adını bilmiyorum. Bakmak da aklıma gelmedi. Ama içinde harika kitaplar, çizgi romanlar, kartpostallar ve defterler var. Muhtemelen herkes çoktan öğrenmiş, ziyaret etmiş ve o masal gibi tasarım harikası kapaklarla bezeli kitaplardan almıştır. Olsun, ben yine de bu heyecanımı paylaşayım istedim.

Bu hayata alışabilirim...

2010-02-04T14:48:00.010+02:00

"Atelier Ted Noten" kahramanları ile birlikte neredeyse bir hafta boyunca sergiye hazırlanmak, imrozda, bebek balıkçısında, orda burda, rakı içip kahve fallarına bakmak harikaydı. Onlar bize, biz onlara çok ısındık. Ayrılırken duygusal anlar yaşadık...

Yaratıcı, ilham verici ve aynı zamanda birlikte vakit geçirmenin inanılmaz keyifli olduğu insanlarla geçen bu hayata alışabilirim...

bisousbelle'ın naklen haber aktarımları..

2010-02-01T14:25:00.003+02:00

Belkıs'ın güzel blog'undan SODA haberi...

http://bisousbelle.tumblr.com/post/359983425/the-lovely-idil-ergun-longtime-friend-and-first

Its official..

2010-01-28T13:45:00.002+02:00

İş değiştirmek, deri değiştirmek gibi bir şey. Yeniden doğmuş gibiyim.

SODA sen çok yaşa..

Bugün lecool'dayız, yarın uzayda...

http://lecool.com/cities/istanbul/newsletters/current.html

SODA'ya 5 kala..

2010-01-18T09:00:00.002+02:00

Sonunda website'miz de açıldı. Video'ları ben çektim hiho..

http://www.sodaistanbul.com/

Herkesi 29 Ocak açılışa beklerim!

hell is other people

2010-01-12T17:51:00.005+02:00

Şu ara değil blog'a yazmak, nefes almaya vaktim olmuyor. SODA açılışına çok az kaldı. 29 Ocak'ta ayak basabileceksiniz. Şimdilik vereceğim bilgi bu kadar, biraz merak edin.

"Hell is other people"sa yeni mottom. Yine Sartre amcamdan öğrendim. Ne doğru demiş.. Ama Beauvoir'un da güzel bir cevabı olmuş. Neydi tam hatırlayamadım ama mutsuzluğunu başkalarına yükleyemezsin gibilerinden... Ben Sartre'cıyım..canım..

a.e.ol

2010-01-04T17:11:00.004+02:00

Mrb, slm, nbr'den sonra dün akşam da bu kısaltmayı öğrendim. Size de öğretmek istedim ki hayatınız msj yazarken kolaylaşsın.

Servis şoförü işten ayrıldığı için hakkını helal etmemiz için mesaj attı. Olayın genel abesliğini bir kenara atıp asıl abesliğe gelmek istiyorum. Mesaj şöyle bitiyordu:"a.e.ol" Bir kaç saniye boş boş baktıktan sonra dank etti: Allaha emanet ol.

Evet hakkımı helal ettim, a.e.ol'dum..

Gözlemci İnsan Psikolojisi

2009-12-23T08:03:00.007+02:00

Sürekli kendi varlığının farkında olmak, kendine bile yabancılaşmak, gözlemlemek gerçekten yorucu bir psikoloji. Analiz etmeden sadece var olmak büyük bir özgürlük. Hangisi daha iyi, daha kötü karar veremiyorum ama...

"At that time, Sartre understood "authenticity" to be pure, unreflective spontaneity - the capacity to be entirely caught up in an immediate feeling. On that basis, he concluded that he was not authentic. "With everything that I feel, before actually feeling it I know that I'm feeling it," he wrote in his notebook. "And then, bound up as I am with defining and thinking it, I no longer more than half-feel it.... I know it - and often I'm weary of it." He believed this was the source of his attraction to "drowning women" - tentative, tremulous women who felt intensely and could hardly articulate their feelings.

To Sartre, Olga represented radical authenticity. He philosophized about liberty; Olga was liberty. He was eternally analyzing his behavior; she swept by pure, violent feelings. Whereas he projected himself toward the future, she lived in the present. She refused to make plans, and despised routines, responsibilities, and social duties. Sartre and Beauvoir's methodical work habits horrified her. Olga happily spent three hours washing her hair with egg yolks. Her willpower, such as it was, mostly took the form of refusals. She would refuse to sleep, drinking tea all night to keep herself awake, or refuse to eat, saying she did not want to put on weight. Her health, diet, and body were major preoccupations.

Olga's narcissism fascinated Sartre.

(Téte-A-Téte, Hazel Rowley, s. 61)

saç

2009-12-22T16:18:00.004+02:00

Standart saç stilim moda olmuş meğer...

Yeni bir şey mi bulmak zorundayım yani?

Karabasan

2009-12-18T08:30:00.014+02:00

Dün gece çığlık atarak uyandım, hatta ev halkını da uyandırdım. Denilene göre tam bir "hollywood çığlığı" atmışım...

Ara ara karabasanlarım olur böyle, özellikle çok yorgun ya da stresliyken. Bir süredir her iki durum da var hayatımda. Önemli kararlar verme aşamasındayım. Aynı zamanda çok çalışıyorum ve sosyal hayatımdan da ödün vermeyerek dinlenmiyor, yoruyorum sanırım kendimi.

Gelelim wikipedia'da isolated sleep paralysis olarak adlandırılan dün geceki rüyama: Odamda yatağımdayım, etraf karanlık. Evin kapısından tıkırtı sesleri gelmeye başlıyor. Kalkmak istiyorum ancak felçli gibiyim hareket edemiyorum. Sonra bir anda yatağımın yanında bir karaltı beliriyor ve hafif gülerekten şöyle fısıldıyor "kapıyı kilitlemezseniz böyle de girerler içeri". Bağırmaya çalışıyorum ancak ağızımı açtığımda nefes almakta bile zorlanıyorum. Herhalde sprey sıktı ve şu an bayılıyorum diye düşünüyorum. Son bir gayretle çığlık atmaya başarıyorum ve o saniyede uyanıyorum. Akabinde odama "nooluyor??!" diye panik içinde ev halkı daldı tabii. O kadar gerçek gibiydi ki...düşündükçe ürperiyorum.

Sanırım kendime daha iyi davranmalıyım şu ara...

BEasTie BoYs eNErji KaYNAğım

2009-12-17T15:04:00.005+02:00

Bugün enerjiye ihtiyacım var. Zira 4-5 saat uyku ve yoğun bir gece gezmece sonrasında iş ve hatta akşam tahminen 9-10'lara kadar sürecek bir toplantıyı çıkarabilmek oldukça zor olacak. Beastie Boys'u uygun bir doping olarak gördüm. Şu aralar grubu tekrar keşfediyorum zaten. Ill Communications albümü kulaklarıma akarken size "because you can't, you won't and you don't stop!" diyor ve işime geri dönüyorum...

was out last night with karl..

2009-12-17T13:27:00.008+02:00

Dün akşam V2k mağaza açılışı vardı Nişantaşı'nda. Karl Lagerfeld'in çektiği fotoğraflar süslüyordu duvarları. Karl bize özel tur verdi, sağolsun. Bu sırada Hakan ve ben, siyah saçlı doppelganger'lerimze rastladık, hemen fotoğrafladık.

Müzik harikaydı, DJ'lerden biri Paul Sevigny'di (aka çok beğendiğim aktris Chloe Sevigny'nin kardeşi).

RESPECT

2009-12-17T10:38:00.002+02:00

Sen çok yaşa...

Yeni Keşif: Little Dragon

2009-12-14T15:07:00.010+02:00

Cumartesi akşamı otto santral'de Jose Gonzalez konserindeydik. Sınıfın kıl öğrencileri gibi en öne gidip, arkamızda konuşanlara "lütfen sessiz olur musunuz?!" diye laf edip durduk. Unplugged gruplar için otto santral hatalı bir mekan seçimi, çok gürültü oluyor.

Konser sonrasında da backstage'de bizzat Jose ve back vokal yapan çekik gözlü güzel eleman Yukimi Nagano'yla tanıştık. Pelin, Jose'yle konuşurken ben de Yukimi'yle ahbaplık ettim. Meğer, solistlik yaptığı, bir başka grup daha varmış: Little Dragon. Ocak'ta Babylon'da sahne alacaklarmış. Şu saniyede websitelerinden dinliyorum bir şarkılarını. Çok çok sevdim. Kesinlikle gidiyorum konsere...

Dan Graham

2009-12-14T10:10:00.008+02:00

Google Reader rutinimi yaparken Purple Diary'de Dan Graham onuruna verilen partiden görüntülerle karşılaştım. Dan Graham'ın sergisini Whitney müzesinde gezmiştim. Kavramsal işleri ilgimi çekmişti. Aynalar ve video'larla yaptığı, gezenleri de dahil ettiği deneysel interaktif işleriyle parkta oynayan çocuk gibi eğlenmiştim.

Bu arada partide Kim Gordon ve Thurston Moore sahne almış.

BLOOK

2009-12-14T09:30:00.005+02:00

Bir önceki post'u yazarken aklıma geliverdi; blog'ların bir çoğu da bir çeşit günlük. Acaba ileride kitaplaştırılan günlükler yerine blog'lar mı olacak? Sonra biraz baktım net'e, çoktan başlanmış. Bu tür kitaplara "blook" (blog+book) deniyormuş. Hatta kendin pişir, kendin ye mantığıyla kitap oluşturabilmen için software'ler bile varmış. Sonrasında basımı için sipariş veriyorsun, ücret karşılığı sana yolluyorlar.

"So what are the options for turning blogs into p-books? Tamas has just pointed to the Blurb site, which I’d mentioned earlier in a different context, along with Lulu. Any other options of interest, and why? Blurb works with Blogger, LiveJournal.com, TypePad, and WordPress.com blogs (independently hosted WordPress, too?)."

http://www.teleread.org/2007/03/29/blogs-into-books-plus-the-top-30-wordpress-plug-ins/

http://lorelle.wordpress.com/2006/02/02/turning-your-blog-into-a-book/

Takıntı Edinme Yolunda

2009-12-14T08:41:00.010+02:00

Yeni başladığım kitap: Hazley Rowley, téte-â-téte.

Kitabın kapaktaki açıklaması şöyle: The tumultuous lives & loves of Simone de Beavoir & Jean-Paul Sartre

Son zamanlarda okuduğum ve size biraz bahsettiğim biyografi ve günlükler bu janr kitapları takıntı haline getirmeme yol açmaya başladı. Şimdiden bir sonraki okuyacağım günlüğün heyecanı var içimde.

Dün gece yatmadan okuduğum paragraf, evliliğin daha önce farkına varmadığım sakıncalarından birini dillendiriyordu ve bir anda bu kavramdan soğumam için geçerli bir sebep daha çıkardı karşıma.

Beauvoir der ki "For me a choice is never made, it is always being made.... The horror of the definative chioce, is that it engages not only the self of today, but that of tomorrow which is why basically marriage is immoral."

Holga'dan paparazzi olmaz, cacık olur belki onu denemedim..

2009-12-11T16:23:00.012+02:00

New York maceram artık bayat haber ama bunu anlatmasam içimde kalırdı. Soho sokaklarını arşınlarken bir kaç karavan ve önünde sıra sıra dizilmiş insanlar gördük. Gözleri kıstık, antenleri açtık "burda bir şeyler oluyor, kaçmaz.." dedik. Elinde makinesiyle bekleyen kıza "eksküyz mi..bıdı bıdı noluyor?" dedim. Dedi ki Sex and the City ekibi bu merdivenlerden inmek üzere. Serkan'la beklesek miii beklemesek miii diye düşünürken dedim dur benim arkadaşım filmin ve dolayısıyla onların styling asistanı, bir arayayım buralardaysa hem onu da görürüm. Aradım başka yerde toplantıdaymış. Sonra dedik bekleyelim bir 5 dakika, derken bir hareketlenme başladı. Tüm hayranlar çok saygılı ve sakin bir şekilde yaya yolun iki tarafına geçip kameralarıyla beklemeşmeye başladılar. Biz de kameraları hazırladık. Sırasıyla Carrie, Samantha ve Charlotte yürüdüler ortamızdan. Her birini çektim diye sevinirken, aslında çekemediğimi sonradan hüzünle gördüm. Ama olsun bu olay da anlamsız anılarım arasında yer almaya hak kazandı.

(Solda, solda..Carrie, kafasını eğmiş. Şaşı bakınca işe yarıyor.)

Samanthamsı

Charlotteumsu

Yılbaşı

2009-12-11T16:16:00.005+02:00

Çocukken mektup yazmayı, kart yollamayı çok severdim. Ülkenin ve dünyanın dört bir yanından mektup arkadaşlarım vardı. Zamanla koptuk; zaten mektupların yerini de e-postalar aldı.

Her sene yılbaşı yaklaşırken heyecanla kırtasiyeleri gezer, en güzel UNICEF kartlarını bulup içlerini türlü dileklerle doldurur ve sevdiklerime yollardım. Büyüdükten sonra e-kartlara yöneldim, onların arasından en özellerini bulmaya çalıştım. Ama tabii aynı tadı vermedi; ben de gittim, geçen sene kartımı kendim yaptım. Bilgisayarda ancak bu kadarını becerebildim:

Bu deneyimden sonra, bu kart işinden de vazgeçtim.

Geçen gün bir kırtasiyeye girmiştim. Türlü türlü kartlar vardı, heyecanla bir ona bir buna baktım. Derken bir kutu alıverdim. Şimdi içim kıpır kıpır, kartlarımı yollayacağım adresleri belirliyorum. Çocukken duyduğum heyecanı yeniden yaşıyorum. Elveda e-kartlar! Hoşgeldiniz UNICEF kartlarım!

Yılbaşında posta kutunuza bir göz atmayı unutmayın. Kim bilir, belki size de bir kart gelmiştir!

Siz de bu resme bakıp "canııııım.." demek istediniz mi?

2009-12-08T08:37:00.002+02:00

SU AYISI

2009-12-04T14:21:00.002+02:00

Yaa çok komik bir yaratık bu...

Water-Bear

These tiny, caterpillar-like creatures are some of the most amazin creatures in existence. They can live practically anywhere, from hot springs to arctic regions. More amazingly, these things can enter a cryonic state that makes them almost impervious to environmental hazards. They can briefly survive temperatures of over 150 degrees Celsius as well as near-absolute zero temperatures. They can withstand massive pressures, radiation, and even the deadly vacuum of space. Their metabolism also grinds to a near halt. They are most frequently found on mosses, lichens, and other damp places.

MELEZLEME

2009-12-02T09:39:00.012+02:00

Sabah bilgisayarımı gereksiz dosyalardan arındırırken, Arnavutköy'deki eski evimizim arkasındaki otoparkı koruyan köpeğin (Kral'dı sanırım adı) fotoğrafına rastladım. Tuhaf (ama şirin) bir varlık olduğundan çekmiştim. Kuzu-köpek arası bir şeydi. Onu görünce bir anda iki gün önce okuduğum Kafka'nın Melezleme adlı kısa hikayesini hatırladım. Aslında Melezleme'de bahsi geçen kuzu-kedi arası bir mahlukat ama olsun. Okurken sürekli neye benzediğini kafamda canlandırmaya çalışmıştım, meğer canlı örneğini görmüşüm.

Babannem

2009-11-26T08:49:00.011+02:00

Yarın Babannemi görmeye Ankara'ya gidiyorum. Yukarıda gördüğünüz zarif insan Fikret Ergün, yanında telefonuna sarılmış, kendisine hayranlıkla bakan şahıs ise yıllar önceki ben.

Babannemle çok özel bir ilişkim var. Tam 4 yılımı Ankara'da üniversitede okurken onunla geçirdim. Beraber baş başa yaşadık. Kendini yoruyor diye kızmama rağmen, her sabah kalkar bana portakal suyu sıkar, akşam okuldan döndüğümde akşam yemeğimi hazırlamış bekliyor olurdu. Ona annem ve babama dahi anlatmadığım bir çok şeyi anlatırdım, hala da anlatırım. Tüm zarafeti bir yana, tanıyabileceğiniz en esprili insanlardan biridir; hiç beklemediğiniz anda hayatınızda duymadığınız komik ve küfürlü deyimler kullanmakta üstüne yoktur. Bunu okursa bana çok kızacak ama en çok da birine kızınca "pis mendebur!" demesine bayılıyorum (özellikle de beni üzen şahıslara).

Babannemin gerçekten de filmlere layık bir hayat hikayesi var. Babası elçilikte çalıştığı için Bulgaristan, Filibe'de doğmuş. Ancak 4-5 yaşlarındayken babası ölmüş. Annesi ve üç kız kardeş orada yaşamaya devam etmişler. Bulgarca konuşmayı artık pek hatırlamıyor, ama küçükken Bulgarca ninniler söylerdi bana. Bir kaç yıl sonra ablası evlenerek İstanbul'a taşınmış. Talihsizlik peşlerini bırakmamış ve babannem 12 yaşındayken annesini de kaybetmiş. Filibe'de komşuları dışında hiçbir akraba ya da yakınları olmadığından bir başlarına kalmışlar iki kardeş. Tek bildikleri ablalarının İstanbul'da Beşiktaş'ta oturduğu, koskoca Beşiktaş... Komşuları onları bir trene bindirip, İstanbul'a göndermişler. Üzüntü ve korku bir arada, iki küçük kız ellerinde herhangi bir adres olmaksızın, trenden inip taksiye binerek Beşiktaş'a gideceğiz demişler. Ve sonunda beklenen mucizevi şans onlara da uğramış. Yolda giderken ablalarının kocasını görmüşler! Biliyorum gerçek olamayacak kadar büyük bir tesadüf ama hayatlarının genel çizgisine bakınca başlarına gelenler zaten gerçek olamayacak kadar...

Bu hikaye daha çok uzar ama mutlu sonda bırakmak istiyorum.

Babanneme kavuşup, orta şekerli kahvelerimizi hazırlayıp, sohbet etmeyi, dedikodu yapıp, fallarımıza bakmaya, "pis mendebur!" deyip gülmeyi, dört gözle bekliyorum.

Sarayda Yaşamak

2009-11-20T08:57:00.011+02:00

İki hafta önce Topkapı Sarayı'na gittim. Uzun zaman olmuştu içini gezmeyeli. Tepede güneş, yanımda arkadaşlarım, boynumda holgam... Alın size çektiğim bir kaç kare. En sevdiğim köşesiyse, ilk fotoğrafta ki, balkondan görülen havuzlu, antik sütunların dizildiği bahçe oldu. Öyle gizli bir arka bahçem olsun isterdim, o havuzda yüzmek...

hahahah

2009-11-06T15:21:00.002+02:00

SODA geliyor....

2009-11-06T14:53:00.003+02:00

http://www.sodaistanbul.com/blog/

http://www.sodaistanbul.com

Yeni aşkım: ANAİS NIN

2009-10-23T16:06:00.007+03:00

Anais Nin'in günlüklerinden 4. volümü (1944-1947) okuyorum. Henüz bitirmedim ama en sevdiğim kitaplar arasına girdi bile; bitsin istemiyorum. Nin olaydan çok çevresindeki insanların karakterleri ve onlarla olan iletişimi, ilişkisi üzerine odaklanıyor.

Ve sabah okurken bir anda dank etti bu günlüğe niye bu kadar vurulduğum; herhangi bir olaylar zinciri olmadığından, sonrasında ne olacak ya da daha önce ne olmuş gibi bir beklenti yok. Sadece o anda anlattığı insana, kavrama odaklanıyorsun. Tümüyle 'an'a kitleniyorsun. Ve anladım ki zamansızlık büyük bir özgürlük ve alışık olmadığım, büyüsüne kapıldığım bir his.

"Character is timless. Ageless. We live back and forth in the past, or in present, or in the future. With the young, one lives in the future. I prefer that. Changes occur constantly according to the vision, image, or myth which possesses one. We do not grow absolutely, chronologically. We grow sometimes in one dimension, and not in another, unevenly. We grow partially . We are relative. We are mature in one realm, childish in another. The past, present, and future mingle and pull us backward, forward, or fix us in the present. We are made up of layers, cells, constellations. We never discard our childhood. We never escape it completely. We relieve fragments of it through others. We live buried layers through layers. We live through others' projections of the unlived selves." s. 143

Ayrıca oldukça ilginç bir hayatı var. Viki'den bu paragraf bir ipucu verebilir mesela:

"Uzun yıllar Anaïs Nin aynı anda iki kişiyle evli kalmıştır. Bir sanatçı ve bankacı olan ilk kocası Hugh Guiler ile 1923'de evlenmiştir. 1955 yılında Guiler ile evliliği sürerken evlendiği Rupert Pole ise bir orman memuruydu. Her iki adam da Nin'in ikili yaşantısından bihaberdi ve 1977'de Nin'in ölümüne kadar tanışmamışlardı. 1985 yılında Hugh Guiler'in ölümünden sonra Nin'in günlükleri Rupert Pole'un izniyle eksiksiz halleriyle yayımlanmıştır."

New York Sokak Sanatçıları

2009-10-16T09:23:00.003+03:00

New York'ta köşe başı müzik, resim, dans yapan birilerine rastlıyorsun sürekli.

Rastladığım bir kaçı:

Central Park'taki üç akrobatçı şaklabancı; vücutlarından çok çeneleri hareket halindeydi ama çok komiklerdi gerçekten de...

Central Park: Kemanıyla garip melodiler çalan adam ve ona eşlik eden doğaçlama (ve oldukça garip) dans eden kızları. Üstteki akrobatçılar "Forget the naked Indian guy and come watch us" diyerekten tüm izleyicilerini çaldı.

Williamsburgh, Bedford St.'te (Brooklyn yani) sokakta rastladığım bu adam, eski plakları kenarlarından eritip tabak haline getirmiş. Iggy Pop, The Kinks ve Ray Charles plaklarından oluşan üç tane aldım hemen. Çok da tatlı bir adamdı.

The Outsider

2009-10-12T08:56:00.005+03:00

Mavi Jeans'ın resmi blog'unu hazırlayan Ayşecan, blog'un 'outsider' adlı fotoğraf bölümü için beni seçerek pek gururlandırdı. Henüz 1-2 aylık olan 'Uçuk Mavi'yi mutlaka blog listenize eklemelisiniz! Yeni 'outsider' yerini almadan da hemen bir göz atıp, beni mutlu ediniz.

(Bazı arkadaşları, haber vermeden fotoğraf seçkime dahil ettim; umarım kızıp kafama domates atmazlar.)

CEAAZZZ

2009-10-07T09:06:00.013+03:00

Dün akşam sevgili arkadaşım ve aynı zamanda komşum Bora Çeliker'i izlemeye gittim Nardis'e. Bora Çeliker Quartet olarak çıktılar karşımıza. Bora gitar çaldı ama bazen şarkı da söylüyor aslında. Ne yazık ki henüz kendisini dinleyemedim. Şarkı söyleyeceğin zaman haber ver yine geleceğim dedim. Sanırım Blues söylüyor. Esin dinlemiş ve çok eğlendiğini dile getirmişti zaten. Yeterince bu tarz konserlere gitmiyorum; varsa yoksa Kiki'ydi, Babylon'du şuydu buydu. Onların da keyfi farklıı tabii ama arada değişik tatlarla zenginleştirmek

lazım hayatı.

Konuyu yine New York'a bağlayacak olursam: West Village'da Smalls adındaki bilinen caz barlardan birine gittik. Yine yer altında bir bar; minik, sahne önüne bir sürü salaş sandalya dizmişler. Tam bir jam session'a tanık olduk. Zaten girerken fark etmiştim, seyirciler arasında elinde enstrümanlarıyla gelen bir sürü tip vardı. Esas grup bir saat çaldıktan sonra sahneye davet etti hepsini, kenara dizildiler ve sırayla sahneye çıkıp solo attılar. Normalde vokalsiz caz konserlerinde 1-2 saatten sonra bık bıklanmaya başlarım ama sanırım 4-5 saat falan kalmışız. Bir de şöyle bir sürpriz oldu; sahneye klarnetçi Barbaros Erköse davet edildi. Anında oryantal bir tınıya geçiş yapıldı. Ne yazık ki fazla uzun sürmedi, kendisi erkenden ayrıldı. Barda bir kaç Türk daha vardı. Meğer Batı ve Doğu müziği hakkında bir belgesel çekiyorlarmış, kamera ellerinde Barbaros'u çekiyorlardı. Hatta Serkan dışarı sigara içmeye çıktığında onunla da ufak bir röportaj yapmışlar. Kokusu çıkar yakında.

Aynı ekibi ertesi gün Nublu'da da gördüm. Nublu belki bildiğiniz üzere İlhan Erşahin'in açtığı bir kulüp. O gece -grubun ismini unuttum ama- Erşahin sahnedeydi. Tümüyle enstrümantaldi ama sonra bir anda bir "uuuuooouuu" diye vokal sesleri yükselmeye başladı. Bir baktım sahnede Kenan Doğulu var. Türkler dünyayı bir şekilde küçültmeyi beceriyor.

Tıngırdayan bir tecrübe daha: Reverend Vince Anderson & the Love Choir

2009-10-05T15:00:00.015+03:00

"100% Jesus" adlı bir albüme sahibim artık. Evet, bildiğin gospel müziği dinliyorum. Ama with a twist şekerim; gospelımsı funk diyelim mesela. Olaylar şöyle gelişti: Emir bizi kendi mahallesi olan Brooklyn, Williamsburgh'a davet etti bir gece. Öncesinde güzel evinde biraz demlendikten sonra Union Pool adlı bara gittik. Gerçekten mekan olarak en beğendiğim barlardan biri oldu. Bir kere oldukça büyük bir yer ve farklı mekanlara ayrılmış: girişte standart bar bölümü var, masalı vs., dışarda insanların rahatça sohbet edip sigara içebildiği büyük bir avlusu ve son olarak da konser alanı var.

Özellikle Pazartesi çağırdı Emir bizi, nitekim Reverend (bildiğiniz papaz yani) Vince Anderson & his Love Choir sahne alıyormuş. Sahneye bir anda sanki 70'lerden fırlamış tipler çıktı, her biri kendine has. God, love, jesus mesus kelimeleriyle bezenmiş şarkılar söyledi bize sevgili "reverend" minik orgu eşliğinde. Ama bu reverend bildiğiniz papazlardan değildi, Elvis ayarında bir papazdı.

(Saksafoncu, transparan pantalonuyla da ilgi çekti.)

Gerçekten harika bir performanstı. "Hallelujah!!!" diye bağırmama az kalmıştı. Bira eşliğinde ilahi müzik..yeme de yanında yat. Çok eğlendik, sabaha karşı çıktık öyle diyeyim yani...

(Yakışıklı tromboncu için ayrı bir kareyi uygun gördüm.)

NYC'den tıngırdayan tecrübeler: The Bill Murray Experience

2009-10-05T14:32:00.005+03:00

Bir önceki post'un devamıdır, ona göre...

New York'ta her köşe başında müzisyenlere rastalayabilirsiniz. Müzisyen derken plastik flüt çalan 6 yaşındaki çocuklardan bahsetmiyorum tabii. Metroya ilk bindim mesela, hareket etmeye başladığı an yan vagondan üç tane zenci (ayıp mı oluyor zenci demek? herhangi alt anlam çıkarmayınız lütfen, dil alışkanlığı..) genç fırladı. Bir yandan rap söylerken bir yandan da ortamızdaki daracık koridordan delicesine taklalar

atıyorlardı. Central Park zaten köşe başı müzisiyenler ve göstericilerle dolu. O gösterileri bilahare (bilahare de ne gıcık kelimedir, niye kullanıyorsam) anlatacağım.

The Bill Murray Experience adlı gruba Washington Square Park'ta rastladım. Vocalistin sempatik tavırları ve kendine özgü harika giyimiyle hemen ısını verdim kendilerine. Uzun ve yorucu bir yürüyüşün ardından akşamüstü yaptıkları dingin müziği dinlemek dilin damağa yapıştığı sıcak bir günde limonata içmek gibiydi. Yine kaptım hemen bir CD tabii ki...

VENI VIDI VICI NYC

2009-10-05T09:11:00.027+03:00

Öncellikle haftasonu uğradığım hayal kırıklığını dile getirmeliyim. Holga'yla çektiğim fotoğrafların neredeyse tümü bulanık çıkmış! Sanırım yanlış ayarda çekmişim. 3. filmin sonunda farketmiştim zaten ama bu kadar da etkileyeceğini tahmin etmemiştim. Makinenin içinde son bir film kaldı, onu doğru ayarda çektim, tüm umudum ona kalmış durumda. (Ayşecan bunu okuyorsan, bana bir kaç gün daha ver şu son filmi de tab ettireyim akabinde bir değerlendirme yapalım. ;) )

Bu durumda dijital makineyle çektiğim resimlere ka

ldınız, üzgünüm...

Gelelim post'un asıl konusuna: müzik! NYC'de en çok hoşuma giden tecrübelerden biri hiç duymadığım, bilmediğim lokal müzik gruplarını keşfetmek oldu. Gittiğim barlarda, gezdiğim sokaklarda Kinder Sürpriz'den fırlamış gibi karşıma çıktılar.

İlk keşfettiğim ve en çok beğendiğim The Intelligence adlı grup oldu. Ama olayların gelişimini anlatayım önce.

The Intelligence (Bu fotoyu myspace'ten çaldım.)

Geceye Lower East Village'da Pianos adındaki barda başladık. Girdiğimde normal bir barda sandım kendini, sonra arka tarafa ilerledik, kapıdan içeri girdiğimizde kendimi bir anda konser salonu içinde buluverdim. Sahnede kovboy sapkalı ve kovboy müziği yapan (ne demekse) bir grup vardı. Damardan bir Amerikan kültürü tecrübesi oldu. Gerçi etraftaki tüm dinleyenler bizim gibi tiplerdi, hillbilly bir ortam yoktu kesinlikle.

Pianos Bar (Bu foto ise benim malımdır.)

Tam araya denk geldiğimizden 1-2 şarkı dinleyebildik anca. Uzun bir süre barda demlendikten sonra Serkan (aka my own private tour guide ve gerçekten en iyisi, sana buradan tekrar teşekkürler) beni hemen yandaki Cake Shop'a götürdü. Dar, minik bir alan içinde bildiğiniz pastane (ama meğer o gündüz kamuflajıymış, geceleri süpermen'e dönüşüyormuş). Sonra baktım yine arkaya doğru ilerliyoruz. Bu sefer merdivenlerden aşağı indik ve yine karşımda tam anlamıyla underground bir konser salonu. Sahnede ise beni hipnoz edip sahnenin en önüne kadar çeken, punk rock çalan muhteşem bir grup. "Hadi hemen yan barda kalan arkadaşlarımızı toplayıp buraya getirmeliyiz" deyip, çıktık. Ancak insanlar içkilerini bitirip biz geri dönene kadar konser bitmişti! Büyük üzüntü yaşadım. Herkes gitmiş sırf grup elemanları kalmış enstrümanlarını toparlıyorlardı. Neyse ki bir baktık CD'leri satılıyor. Hemen birer tane kaptığımız gibi gidip elemanlara imzalattık. Solist bana "Thanks, İdil" yazmakla yetinirken, Serkan'a "ismin ne güzel" deyip, ismini kalp içine aldı (solist erkek bu arada). Oldukça kıskandığımı belirtmeliyim. Myspace linkini verdim, dinleyin.

Diğer grupları da anlatacaktım ama yoruldum, devamı gelecek...

Hazırlanın...'cause I'm back and it won't be nice!

2009-09-30T16:36:00.009+03:00

Biraz önce yaklaşık bir aydır blog'a hiçbir şey yazmadığımı farkettim. Araya iki haftalık New York tatili girdi tabii. Behiye olmasa blog çölleşmişti.

Gerçekten hayatımın en güzel tatillerinden biriydi. Yeniden doğdum, kendimi buldum ve tam gaz geri döndüm. Sarsılmaya ihtiyacım varmış beynimdeki taşların yerine oturması için meğer. Bir kaç post boyunca size biraz maceralarımdan bahsederim herhalde. Keşfettiğim lokal müzik gruplarından, aklımda kalan sokak/müze sanatçılarından da bahsederim. Gidilmesi gereken bir kaç restoran, bar tavsiyesi de verir biraz timeout'culuk bile oynarım. Hatta ve hatta Fumi von Holga'yla cektiğim bir kaç fotoğraf da koyarım. (Fumi'ye bir kardeş aldım, onu da anlatacağım; harika bir evlat.) Böyle sözler verip sonradan üşenip yazmadığım çok oldu ama bu sefer farklı olacak...insalla..

(Anish Kapoor yapıtı içindeki benlerle yetinin şimdilik.)

Joseph Beuys ve Öğrencileri

2009-09-23T14:41:00.003+03:00

Size diyeceğim şudur: Ne yapın edin, mutlaka ama mutlaka bu sergiyi görün. Sabah erken gidin; zihninizin en açık, en temiz olduğu saatte gidin, görün, izleyin, düşünün!

Tanımayanlara, sergideki panolar yeterli gelmeyebilir. Bunun için önden bir okuma yapsanız daha iyi.

Sergi fazla açık kalmayacak, ertelemeyin; hemen gidin, gidin, gidin!

Bir de son olarak, arada bir yerde sıkışmış ve kötü bir ekranda gösteriliyor olmasına karşın bu sergiden "I Like America and America Likes Me" performansının videosunu izlemeden sakın çıkmayın. Ben videoyu sabah körü izledim, gece rüyamda çakallar bana eşlik etti. O kadar etkileyici.

Uzun lafın kısası: Hemen gidin :)

Bayramda kültür sanat

2009-09-08T12:12:00.003+03:00

Bayram tatilini İstanbul'da "kültürlenerek" geçirelim dedik, zira Eylül ayıyla beraber sanat ortamı epey hareketleniyor. Müzeler birbiriyle yarışacak lezzette sergiler açıyor, İstanbul Bienali ve bir sürü galeride ona eşlik eden heyecan verici sergiler var. Biz de, herbirine ayrı ayrı zaman ayırmak zor olur, en iyisi bütün bayramı buna göre programlayalım dedik. Fakat gel gör ki olay öyle değilmiş. 3 görülmesi gereken önemli serginin yer aldığı İstanbul Modern, Sabancı Müzesi ve Bienal bayramın ilk ve ikinci günü (20 ve 21 Eylül) kapalıymış. Umudumuz santralistanbul'un açık olması yönünde... Galerilere tek tek telefon açmadık çünkü hevesimiz kaçtı. Evde oturup komşu çocuklarına şeker dağıtacağız n'apalım...

Yine de, arife günü ve bayramın üçüncü günü (18 ve 22 Eylül) hızlı bir tur yapabileceğini düşünenler için:

İstanbul Modern'de: Sarkis
santralistanbul'da: Yüksel Arslan
Sabancı Müzesi'nde: Joseph Beuys ve Öğrencileri
Tütün Deposu, Antrepo No.3 ve Feriköy Rum Okulu'nda: 11. Uluslararası İstanbul Bienali

İdil Hanımefendi, MOMA bayramda açıkmış, size iyi gezmeler efenim ;)

DEFİLE

2009-09-04T09:13:00.008+03:00

İki hafta önce Mango'nun Çırağan Four Seasons Otel'inde yeni sezonu tanıttığı defilesine gittim. Girişte çek-at fotoğraf makinesi verdiler. Defilede en güzel kareyi çekene ödül varmış falan filan. Ben çoğunda flaşı açmayı unuttuğumdan pek kale değer bir karem yok. Neyse anca tab ettirebildim. Öyle bir atmosfer yaratılmış ki sanki Mango değil de Chanel defilesi. Bunu kötü anlamda demiyorum tabii. Öncesinde deniz kenarında şampanyalar içildi, sonra girdik defileyi izlemeye. Defilenin mottosu "we can be heroes"du. David Bowie sen çok yaşa. Kıyafetler çok berbattı o yüzden daha çok mankenleri inceledim. Kızların bir kaçı dışında, pek iş yoktu. Sokakta görsem kafamı çevirip bakmam yani. Erkek mankenleri oldum olası çekici bulmam zaten. "Güzel" erkek sevmem çünkü.

(Standart lüks otellerin ambiyanslarını pek sevmem ama buranın lambaları güzelmiş.)

Defileden sonra tekrar dışarı çıkıldı, şampanyalar kapıldı ve açık büfeler sonuna kadar sömürüldü. Ravioliler olsun, suşiler olsun, et olsun, karides olsun, o olsun bu olsun...

Çıkarken de goodie bag'lerimizi aldık: Mango çantalar içinde bilezik ve mac'ten makyajlar. Bu tarz hayata alışabilirim. Alıştırın beni...

HAN GEÇİDİ

2009-09-04T08:51:00.010+03:00

Geçen haftasonu Pelin'le sabah erkenden kalkıp Cihangir Van Kafe'de (tavsiye edilir, hemen Firuzağa'nın az aşağısında solda) güzel bir kahvaltı ettikten sonra Beyoğlu sokakaklarını arşınladık. Asıl amacımız İlhan Berk'in Pera adlı kitabında anlattığı yerleri keşfetmekti ama benim sandalet giyen korumasız ayağımı demir mantara çarpıp küçük parmağıma hayatının en büyük acısını yaşatmamla gezimiz yalan oldu. Bunun yerine Pelin beni "nasıl olur da burayı bilmem" dedirten bir yere götürdü: Han Geçidi. Han Geçidi İstiklal'de tam Yapı Kredi kitapçısının karşına denk düşüyor. Sanki özellikle keşfedilmemesi istenircesine dar göze çarpmayan bir girişi var. Girince bir anda kendini yıkık dökük, alt katları bilimum eskici, derici, ve kitapçının olduğu binaların ortasında buluyorsun. Avlunun ortası da minik masalar ve taburelerle donatılmış bir kahve. Garson'dan iki az şekerli kahve ve ayağım için de buz istedikten sonra oturup etrafı izledik. Altakki resim karşımızdaki kitapçıdan bir kare. Yaz günleri bitmeden gidin. Ben öyle bir havaya girdim ki Pelin'e kahve falı bile baktım.

cikcikci

2009-09-03T17:21:00.004+03:00

Twitter denen olaya dahil oldum bugün. Ama pişman olmam yakındır. Bazen bu sanal alemler biraz boğuyor beni. Bir yandan hiçbir şeyden geri kalmak istemiyorum ama bir yandan da yorucu oluyor bu kadar şeyi takip etmek. Zaten ne işe yaradığını da tam çözmüş değilim. Arkadaşları değil de beğenilen müzik grupları, yönetmenleri, yazarları vs takip etmek güzel olabilir belki de. Ama gerçekten onlar mı değiller mi nereden bileceğiz? Ha sorarım kuşlara? cikkidi cikkidi..

2009-08-28T15:08:00.005+03:00

"It's funny how beautiful people look when they're walking out the door" says Mandy as she watches Brain Slade walk out the door.

BABY'S ON FAYAAAA....

2009-08-28T13:01:00.004+03:00

Aslen Brian Eno'nun şarkısı olan "Baby's on Fire" şarkısının yaklaşık 7 farklı yorumuna rastladım. Kesin daha da vardır.

Buyrun dinleyiniz:

Music Playlist at MixPod.com

Kulaklarımın Kralı

2009-08-28T09:04:00.007+03:00

Biraz önce farkettim; Jose Gonzalez Radiohead'ın (son albümü Rainbows'dan bahsediyorum) akustik versiyonu gibi. Radiohead kulaklarımın kralı o ayrı...

Bu tanımı yaptıktan sonra gözümün önüne aşağıdaki görüntü geldi. Ben de çizmeye karar verip eğlendim kendi çapımda. Eğlence bazen tek taraflı olabiliyor, ama yine de paylaşmak güzel öyle değil miiiii?

Not: Bir adam Radiohead'ı takip edip belgesel çekmiş. Sapık tarifi gibi oldu, düzeltiyorum: Yönetmen Grant Gee Radiohead'ı izinli olarak 1997 dünya turlarında, orda burda çekerek Meeting People is Easy adlı bir belgesel çekmiş. En kısa zamanda bulup izlemeyi diliyorum kendime.

Geçmişini ve Geleceğini Gezmek

2009-08-25T09:11:00.012+03:00

Yeni bir kitaba başladım; Invisible Cities. Italo Calvino yazmış. Pelin ödünç verdi.

Ülke, şehir gezmeye çıktığımızda "yeniyi", "bilinmeyeni" keşfettiğimizi düşünürüz genelde. Kitabın 29. sayfasında da dile getirildiği gibi, belki de kişisel tarihimizi keşfe çıkarız. Geçmişimizteki "ben"le karşılaşırız bazı insanlarla tanıştığımızda ve o an'ımızı tekrar yaşarız ve verdiğimiz kararlar sonucunda teğet geçtiğimiz gelecek hayatlarımıza tanık oluruz. Bu yüzden belki de şehirlerde karşılaştığımız tüm yaşantılar geçmiş ya da gelecek bendir.

"Futures not achieved are only branches of the past: dead branches."

SEZEN AKSU VS MICKEY ROURKE - Sevenler Kızmasın

2009-08-20T11:24:00.005+03:00

I AM A BANANA

2009-08-07T10:55:00.002+03:00

Bu anımasyonı Esin göndermişti. Ara ara birbirimize repliklerini tekrarlayıp eğleniyoruz. O kadar anlamsız ki anlamlı...

http://www.youtube.com/watch?v=MuOvqeABHvQ

SHITDISCO

2009-08-03T10:40:00.009+03:00

Grubun ismi cuk yansıttıgı üzere "punk meets disco" müziği size hitap ediyorsa Shitdisco'yu dinlemelisiniz. Ben biraz önce indirdim. Gang of Four'un yeni versiyonu diyebiliriz bence. Gençler Glasgow'lu. Ya bu kaçıncı Glasgow'lu keşfim; oranın havasında suyunda bir şey var sanırım, büyük yetenekler çıkıyor hep. Hatta elemanlar Glasgow School of Art'ta okurken kurmuşlar grubu. Klaxons'un ön grubu olarak çalmışlar. Genelde orda burda beleş partiler verip çalıyorlarmış. İstanbul'a bile gelmişler; kaçırmışım çok üzücü! Hadi duyun sesimi bir daha getirin.

Reactor Party ve Disco Blood şarkılarını yandaki mixpod'da bulup dinleyebilirsiniz.

sıra sıra kitaplar olsun duvarlarımda...

2009-07-31T15:32:00.008+03:00

Geçen gün evde art arda bir kaç Seinfeld izledik. Jerry şöyle diyordu bir bölümde: "I don't get why people keep books. You read them and then you're through with them. People put them on shelves as though they're some kind of trophy!".

Aslında tam da öyle. Ben kitaplarıma çok bağlı bir insanım. Küçüklüğümden beri özenle seçerim hep kitaplarımı. Saatlerimi geçirebilirim kitapçıda. Tek tek elime alır arkasını okur, kapağını inceler, sonra kitabı açar sayfaların dokusunu hissederim. Ve sonra aldığımda ilk sayfasını açar imzalar ve tarihi yazarım. Bu annemden geçen bir alışkanlık. Kütüphanemizde annemin gençliğinde alıp okuduğu bir çok kitap var. Hep imzalamış tarih atmış, ben de okudukça onun altına atardım.. Hatta hiç unutmam bir tanesinin sayfasına "paul newman" yazmış, meğer pek hayranıymış. Her neyse, dediğimi gibi kitaplarıma cok bağlıyım. Onları sıra sıra önümde dizilmiş görmeyi çok severim, çünkü Jerry'nin dediği gibi gerçekten de bir nevi "trophy"ler bence. Onları okumak emek ister... Ve ayrıca hepsi hayatımın bir dönemini temsil eder. Mesela ben bir kitap hakkında düşündüğüm an, onu okuduğum dönemdeki hayatımı, anılarımı, modumu da hatırlarım. Yani aslında kitaplar hayatımın bir parçası haline gelir, anım olur. Ayrıca kitaplarda sevdiğim bölümlerin altlarını da çizmeye bayılırım. Hem geri dönüp tekrar okurum, hem de bu şekilde o kitabı kişiselleştiririm. O kitap "benim" olur. O yüzden evet, kitapları sıra sıra dizmek beni ben yapan satırların hepsini bir arada görmek, anılarımı görselleştirmek bence hiç de ters değil. Ve bu kitapları da, anıları da aynı annemin bana yaptığı gibi başkalarına aktarmak isterim. Ve evet kütüphaneme bakıp ne kadar da çok kitap okumuşum diye ego tatmini de yaşamak isterim. N'olmuş yani...

no words necessary

2009-07-24T15:45:00.000+03:00

Pek Yönlü Jason Schwartzman

2009-07-09T10:23:00.003+03:00

Jason Schwartzman'ı aktörler arasında her zaman farklı bir kategoriye koyarım; genelde mainstream'ın biraz dışına çıkan seçimler yapmasıyla taktirimi kazanmıştır (Marie Antoinette ve The Royal Tennenbaums gibi). Biraz önce de Davy adında bir albüm çıkardığını keşfedince daha da bir kanım kaynadı. Bir kaç şarkısını dinledim -hatta bilgisayarınızın sesi açıksa şu an arka fonda bir şarkısını dinlemektesiniz- bir pazar sabahı ve araba yolculuğu esnasında dinlemek için fena bir albüm değil. Buyrun burdan da dinleyebilirsiniz.

bak bu da fena diil.. idil.. diil.. idil.

2009-07-08T14:32:00.002+03:00

I got buttons bursting in the air
I got apple orchards everywhere
I got grapes swinging from the vine
Swinging in a line, lined up in the sunshine

I'm on time, fresh, fast
A sweetheart, I'll watch your back
I'm all swing, a swing from the shoestrings
Right or wrong, to me it's the same thing
You, especially, you, especially, you, especially
You have my loyalty
You in wartime, love, peace
I need to walk you down the street
I'm right here, I'll watch your back
In case the wind blows off your hat

You - you're on time
Your eyes are like diamond mine
Deep and bright inside

I got buttons bursting in the air
I got apple orchards everywhere
I got grapes, swinging from the vine
Swinging in a line, lined up in the sunshine

I got buttons bursting in the air
Ideas run fingers through my hair
And my shoes are ready to move,
My shoes are ready to move...
Swing it low, swing it low, swing it low low low
Swing it low, swing it low, swing it low low low...

SWING IT LOW
MORPHINE

sexiest song ever

2009-07-08T08:53:00.007+03:00

Sitting here wishing on a cement floor
Just wishing that I had just something you wore
I put it on when I go lonely
Will you take off your dress and send it to me?

I miss your kissing and I miss your head
And a letter in your writing doesn't mean you're not dead
Just run outside in the desert heat
Make your dress all wet and send it to me

I miss your soup and I miss your bread
And a letter in your writing doesn't mean you're not dead
So spill your breakfast and drip your wine
Just wear that dress when you dine

D - A - V - I - D

Sitting here wishing on a cement floor
Just wishing that I had just something you wore
So bloody your hands on a cactus tree
Wipe it on your dress and send it to me

Sitting here wishing on a cement floor
Just wishing that I had just something you wore

DAVID BOWIE CACTUS

dontujustwannarunawayfromitallsometimes

2009-07-08T08:23:00.001+03:00

MJ

2009-07-01T09:52:00.015+03:00

Yaklaşık bir haftadır en çok gündemde olan konu Michael Jackson herhalde. Bana da "eh senden Michael Jackson hakkında okkalı bir yazı bekliyorum blog'unda" denildi. Zaten takip ettiğim tüm blog'larda bahsi geçtiğini görünce sanki ben de hakkında yazmak zorundaymışım gibi hissettim. Herkes ah vah nasıl olur diye büyük üzüntü içindeyken, ben yeterince üzülmedim, etkilenmedim galiba diye içten içe bir suçluluk duygusu içerisindeydim. Sanırım büyük bir MJ hayranı olmadığım için. Şarkılarını bilmeme ve bir çoğunu ara ara bağıra çağıra söylememe rağmen hiçbir albümünü almışlığım yok mesela. (Lütfen beni kınamayınız.)

Michael Jackson'a karşı karışık ve çelişkili hisler içerisindeyim. Bir yandan kendisi hayattayken çocuk tacizleri, balkonlardan bebek sallandırmaları yüzünden "sapık", "tuhaf", "uzaylı" adam dediğim çok oldu. Ancak bir yandan da, şu ara özellikle bu konu üzerine daha fazla düşündükçe, cidden üzülüyorum onun için. 6 yaşından beri dünya yıldızı. Bu bir çocuk üstünde kurulan ne kadar büyük bir baskı, büyük bir sorumluluk. Tüm hayatı boyunca "normal" biri olmaya hakkı olmamış. Bu hayatı kendi seçememiş, babası empoze etmiş. Ayrıca babasının da çok agresif ve katı olduğu biliniyor, hatta dövüyormuş. Geçen gazetede okudum; kankası Uri Geller sormuş bir gün niye sürekli görünüşünle oynayıp değiştiriyorsun diye. "Çünkü babama benzemek istemiyorum" demiş.

Gerçekten tez konusu olacak bir kişilik. Ne siyah ne beyaz, ne kadın ne erkek, ne çocuk ne yetişkin. Ben vaktinde sesi bozulmasın, değişmesin diye hadım edildiğinden bile şüpheleniyorum. Hatta geçenlerde anneme söyledim bu düşüncemi o da olabilir çünkü çocuklarım dediklerinin hepsi bembeyaz ve sapsarı dedi. Bu nasıl olabilir ki? Uzman değilim ama bildiğim kadarıyla zenci genleri her zaman daha baskındır. Bir de şunu konuştuk, niye tek yakın dostları Lisa Minelli ve Elizabeth Taylor? Çünkü onlar da çocukluktan yıldız olan mağdurlar.

Dün gece bir arkadaşla konuşuyordum, kendisi şöyle bir yorum yaptı ve bir anda dank etti. Dedi ki: "Dejenerasyon Michael Jackson'la başladı." Ne kadar doğru bir saptama. Michael Jackson'dan sonra bir anda bir sürü çocuk yıldızı doğdu ve bugün hala Britney Spears, Lindsay Lohan gibi örneklerini görüyoruz. Hepsi kimlik kargaşası içerisindeler. Her biri bir tüketim objesi haline getiriliyor ve tüm medya ve halk tarafından gaddarca tüketiliyor. Dolayısıyla onları davranışları yüzünden yargılamaya hakkımız var mı aslında? İşte bunun cevabı da benim için bir çelişki.

Neyse sanırım çok iç karartıcı bir yazı oldu, bu yüzden Michael'la ilgili bir anımı anlatarak bitireyim. Ortaokuldayken bir gün yaklaşık 10 öğrenci çağrılarak şöyle dendi: "Michael Jackson'u havalanında karşılayıp şarkı söyleyeceksiniz". Çığlıklar atarak sevinçten, heyecandan bayılmak üzereydik tabii. Sözleri Rana Pirinçioğlu'na, bestesi Fahir Atakoğlu'na ait iki parça söyleyecektik konserine davetiye karşılığında. Günlerce Fahir Atakoğlu yönetiminde stüdyosunda çalıştık. Yalnız şunu söylemeliyim Rana Hanım'a saygısızlık etmek istemem ama hayatımda duyduğum ennnnn "cheesy" (kıro kitsch mi desem ne desem) sözlere sahipti parçalar. Hatırladığım kadarıyle şöyleydi sözleri.

"Merhaba to a superstar, to a person with a vision. Merhabaaa to a friend, Merhabaaa.

From a land of history, Merhabaa to youuu.

We're the children of this land and the futuuure depends on weeee. ("we" ne demek yaa nasıl bir gramerdir.)

Merhaba, merhaba, merhaba to youu.

Merhaba, merhaba, welcome to Turkeeey merhabaaaa!"

Diğeri daha dramatik ve feyyylesofça:

"We're living in a world of pain, let us not be the ones to blame.

With you we can strive in the light, if you promise tomorrows bright.

Keep on dancing, keep on singing, keep on carrying the message through.

Keep on dancing, keep on singing, 'cause Michael it's only you we all adore."

Neyse gittik VIP salonunda herbirimizin üzerinde bir harf olaraktan W-E-L-C-O-M-E-Michael Jackson- (demek ki 8 kişiymişiz) tişörtlerimizi giymiş bekliyoruz. Sonra bir anda Michael giriverdi odaya. Size yemin ederim ki ilk başta odaya girenin MJ'in dev kartondan bir mankeni olduğunu sandım. O kadar ince ve gerçeküstü bir görünüşü vardı ki. Neyse hemen başladık söylemeye. İlk şarkı sonrasında badigard hadi gidelim işareti yaptı (herhalde bu işkenceye tahammül edemeyecekti daha fazla) ama Michael'cığım hayır diğerini de dinleyelim dedi. Biz yine yürekler ağızda söyledik ikinci parçamızı da. Hepimize adeta fısıldayan bir sesle "Thank you, thank you" dedi ve ayrıldı. Meğer sonradan öğrendik ki sesi kısılmış ve belki hatırlarsınız konseri iptal etmek zorunda kalmıştı. Daha sonra tekrar gelmişti, ben de davetiye geçerli olmadığından gidemediğimle kalmıştım.

-FIN-

BERLIN...afilmbyjulianschnabel

2009-06-30T08:37:00.003+03:00

Lou Reed hakkında bir film çekilmiş meğer 2007'de. Yönetmen, aynı zamanda ressam olan ve sanat dünyasında oldukça tanınan Julian Schnabel. Türkiye'de gösterildi mi gösterilecek mi haberim yok, ama belki Beşiktaş Çarşısı'ndan bulunabilir.

Lou Reed recorded the album Berlin in 1973. It was a commercial failure. Over the next 33 years, he never performed the album live. For five nights in December 2006 at St. Ann's Warehouse Brooklyn, Lou Reed performed his masterwork about love's dark sisters; jealousy, rage and loss. -Julian Schnabel

Staging Berlin has been discussed for over 30 years and in December of 2006 it became a reality. Berlin was said to be one of the most depressing albums ever made and as it was brought to life it was far from dismal. Using the divided city of Berlin as its backdrop the story of Caroline and her lovers is told through the emotive and provocative words of Lou Reed.
With performers like Fernando Saunders, Antony, Steve Hunter, Rob Wassermann, Rupert Christie and Sharon Jones, a seven piece orchestra and the Brooklyn Youth Chorus all working to create a captivating and enveloping world, Lou Reed is able to take the audience with him as he bares witness to Caroline's self-destruction. Julian's set design create the backdrop of a hotel with greenish walls and with Lola Schnabel's films displaying the beauty and tragedy of the narrator's leading lady (played by Emmanuelle Seigner) the experience is devastating and beautiful.

Ayrıca Berlin albümü hakkında şöyle bir yazıya rastladım.

"TÖVBEKARLAR YARIŞIYOR"

2009-06-25T10:30:00.002+03:00

Yok artık dedirten haber. Mide bulandırıcı hallere geldi artık televizyon dünyası...

Smells Like High School

2009-06-24T08:55:00.013+03:00

Ohhh sabah sabah Nirvana dinliyorum, beynimdeki tüm hücreler sarsılaraktan uyandı. Haşin bir enerjiyle dolup taştım.

Liseden en yakınım Duygu feyzbuka eski fotolar yüklemiş, kardeşi (ve biricik arkadaşım Öykü) şu yanda gördüğünüz 'grunge' hırkamı hatırlayıp çok sevdiğini belirtmiş. Grunge denince aklıma geldi de dinliyorum. O sıralarda Kurt Cobain'ın kız modeli olarak dolanıyorduk tabii ortalarda. Uzun, paspal, yere bastığında "plönk" diye ses çıkaran botlar giyilir, bağcıklar bağlanmaz, bileklere dolanıp düğüm atılır. Bol, uzun ve tırnaklara kadar kolları uzanan hırkalar giyilir; pantalonlar bol, tercihen kalın fitilli kadife ve hatta bazen babanın pantalonu (açık kahve kadife pantalonuna tapar ve üstünde boya lekeleri olmasına rağmen giyerdim) giyilir. Ha bir de babanın oduncu gömleklerine de sulanılır. Sonracığıma saçlar taranmaz ve hatta (evet bunu ilk defa itiraf edeceğim) dağınık gözüksün diye zig-zag şeklinde ortadan ayrılır. Tırnaklar bilimum renklere boyanır bazense sadece bir kaç tırnak boyanır. Bilekler, boyunlar deriler ve boncuklarla donatılır. Kulakların tekine uzun tekine minik küpe takılır, hatta bir kulağa birden fazla delik delinir ve akabinde sokaktan alınan dandik küpeler takıldığından kulak iltihap kapar ve yara bere içinde olunmasına rağmen küpeler takılmaya devam edilir. Kıyafetlerimi hatırlamaya çalışırken bir de şunu farkettim; hayatımın her döneminde -sanırım 3 yaşımdan beri- dolabımda nerdeyse her zaman kırmızı beyaz çizgili tshirt/sweatshirt oldu. Farkında olarak yaptığım bir şey değil. Neyse bu da öylesine bir anekdot.

Sanırım vardığım nokta şu (ki bu post'a başlarken amacım sadece Nirvana dinlemek iyi geldi demekti) "umursamaz görünüş" de çaba gerektiren bir tarz, tersini söyleyen pek de dürüst değil nacizane fikrimce.
Evet, Lithium'la başlayan post'um All Apologies'le bitti böylece...

Paper Cups

2009-06-17T08:36:00.002+03:00

sanat nedir ki?

2009-06-08T14:21:00.011+03:00

Geçenlerde restorasyon işiyle uğraşan biriyle ayaküstü konuşurken, yapılan araştırmalarda çağdaş sanat eserlerinin % 80'inin geleceğe kalmayacağının ortaya çıktığını öğrendim. Sonradan, başka bir arkadaşımla konuşurken kalitesiz ve ucuz malzeme kullanımının sonuçlarının bu veriyi desteklediğini söyledi. O zamandan beri kafamda türlü komik fikirler dolanıyor. Örneğin; zengin bir evhanımı olsam ve resme merak salıp türlü çiçek resimleri yaparak, arkadaşlarımın galerilerinde sergiler açarak sanatsal tatmin yaşasam; kullandığım kaliteli ve pahalı malzemeler sayesinde eserlerim zamana direnebilse, bugünün tartışma yaratan, fırtınalar estiren çağdaş eserlerinin yok olduğu 500 yıl sonrasında sanat tarihçileri bugünü benim nadide eserlerim üzerinden mi değerlendirirdi acaba*? O zaman sanat piyasasına ben mi yön verirdim? Ya da Michelangelo'ya Sistine Chapel'in duvar resimlerini ısmarlayan kilise hiçbir masraftan kaçınmayıp en iyi malzemeleri temin ettiği için ve sürekli bakımını yaparak bugüne dek koruduğu için mi bugün Michelangelo usta olarak anılıyor?

Bugün büyük ustalar olarak anılan sanatçılar bütün varlıklarını iyi malzemelere harcamışlar ve bu yüzden mi açlık ve sefalet içinde yaşama veda etmişler? Belki daha başka sanatçılar da vardı ama tuvalleri yerine karınlarını doyurdukları için mi silinip gittiler?

Öte yandan, Duchamp'ın "Sanat nedir? Sanatın sanat olduğunu belirleyen kimdir?" sorularını sorduran ünlü "Çeşme"si, bugünün sanat anlayışına yol açarken üretilecek işlerin fikre öncelik verip malzemenin kalıcılığıyla ilgili dertleri olmamasına, yalnızca o günü ifade edip geleceğe boşvermesine sebep olarak belki de sorduğu soruların yanıtını sorarken vermiş oldu. Bu durumda bize de "Vah zavallı koleksiyonerler" demek kalıyor**.

* Burada, yapılan işleri, ifade biçimlerini ya da kişileri yargılamak amacında değilim. Aslında tam tersi... O kadar sıkıldım ki neyin sanat, kimin sanatçı olduğuna karar veren kişi ve kurumlardan, buna bir gönderme yapmak istedim ama anlaşılmam korkusuyla bir de açıklama yapıyorum, poff...

** Aman bu komikliklere kanıp da sanat eserleri almaktan vazgeçen olmasın. Yine de aldığınız yerleştirmeyi oluşturan tenekelerin kalitesini ölçün derim :P

yoga ve sağlık dergisi

2009-06-05T15:34:00.009+03:00

Daha önceki bir gönderimde yoganın üzerimdeki faydalarını yazmış ve herkesi yoga yapmaya çağırmıştım :). Devam ettiğim stüdyo sahipleri, yoganın uygulama kısmıyla yetinmeyip konuyu yazın ortamına taşımaya karar verdi; böylece Yoga Ve Sağlık dergisi ortaya çıktı. Haziran'da 2. sayısı yayımlanan dergiyi, reklam sevmeyen sahipleri nedeniyle duymamış olabilirsiniz.

Yoga hocalarım insanlara yoga yapmaları için ısrar etmemem konusunda beni defalarca uyardı. Ama insan böyle bir deneyim yaşayınca herkes bundan faydalansın istiyor. Burada derginin reklamını yaparak kimseye ısrar etmiş olmuyorum sanırım :P. Merak eden alıp okusun.

İstanbul’da Bir Cyborg! : Stelarc

2009-06-04T08:58:00.008+03:00

Yaklaşık bir yıl önce yazdığım post'ta biopunk sanatçısı Stelarc'tan bahsetmiştim. Kendisi Kurye Uluslararası Video Festivali kapsamında yarın saat 19.00'da Aksanat'ta projelerini tanıtacak. Gitmek isteyenler info@kuryevideo.org'a mail atıp rezervasyon yapsın.

Ben gitmek istiyorum, bir yandan da karşılaşacağım görüntülerden ürkmüyor değilim. Ama bir daha böylesine -kelimenin tam anlamıyla- fantastik birine tanık olma ihtimali çok düşük.

Gelen email şöyle tanıtmış:

"İnsan bedeninin sınırlarını keşfetmek amacıyla yola çıkan, insan vücudunu ve sanatı, teknoloji ve tıpla birleştirerek gerçekleştirdiği çalışmalarla dünya çapında ses getiren sanatçı Stelarc, 5 Haziran 2009 saat 19.00’da Akbank Sanat’ta düzenlenecek seminer ile İstanbullulara yeni bir dünyanın kapılarını aralayacak. Stelarc, 1970 yılından itibaren gerçekleştirdiği çalışmalarını, performans ve bilim alanına getirdiği yenilikleri daha önceden yayınlanmamış görüntü ve dökümantasyonlarıyla izleyenleriyle paylaşacak.

“İnsan vücudu biolojik olarak yetersizdir... İnsan olmak sürekli yeniden tanımlanmak demektir.”

Stelarc, 70li yıllardan bu yana bedenin boyutlarını araştırırken, onun değiştirilebilen ve güçlendirilebilen olasılıklarını inceliyor. Stelarc’a göre “Çoğalma ve üretim yoluyla yenilenen insan türlerinin öneminden çok, tekrar tasarlama yoluyla kişiyi mükemmeleştirmek için çalışılmalı. Artık önemli olan kadın ve erkek arasındaki ilişki değil, insan ve makine arasındaki arayüzlerdir.”

Stelarc’ın çalışmaları, medikal görüntüleme, protez, robotik, sanal gerçeklik sistemleri ve interneti birleştiren insan-makine arayüzleri aracılığıyla beden kavramı ve bedenin teknolojiyle ilişkisini inceler ve genişletir. İlgi odağı alternatif, samimi ve istem-dışı deneyimlerdir. Sanatsal olduğu kadar teknolojik ve medikal olan işlerini gerçekleştirmek için Stelarc, zaman zaman doktorlardan ve robotik ve genetik bilimcilerden yardım alarak ve teknoloji devlerinin desteğini kullanarak sanatın tanımını ve alanını hem içerik hem de kaynak kullanımı açısından ciddi ölçüde genişletmiştir.

Sanatçının çalışmalarına www.stelarc.va.com.au sitesinden, etkinlik ile ilgili detaylı bilgiye ise www.kuryevideo.org sitesinden ulaşabilirsiniz."

Pardon şu filmi bir izleyip, ID'imi rahatlatıp geliyorum...

2009-06-03T14:51:00.013+03:00

Daha evvel Müzik hakkında yazdığım bir post'ta film'in insan beyiniyle kurduğu ilişki hakkında araştırma yapma sözü vermiştim (biliyorum ki hepiniz büyük bir heyecanla bu anı bekliyordunuz). Her neyse, biraz araştırdım ve aradığım, bu konuyu merak etmeme yol açan yazıyı bulamamış olsam da daha farklı, daha yüzeysel ve spesifik filmlere odaklı bir yaklaşımla açıklayan bir yazıya rastladım.

İlk başta gördüğümüz rüyaların sırrını açıklayarak başlıyor ve bu paralelde sinemanın etkisini anlatıyor. Rüyalarımızda gördüklerimiz (çoğunuzun zaten bildiği üzere) gizli arzularımızın bir yansıması. Yazıdan anladığım kadarıyla, gündelik hayatımızda ego'muzun bazı ilkel arzularımızı (şiddet ve seks gibi) bastırması sonucunda beyinde baskı oluşuyormuş. Bu baskıyı rahatlatmak için de beynimiz -biraz kamufle ederek, yani sembolik anlatımla ifade ederek ve hatta bize çoğu zaman saçma gelen ve anlamakta zorlandığımız şekillerde (aksi takdirde ego kızıp devreye giriyormuş :P)- rüyalarımızda bu arzularımızı yaşamamıza izin veriyormuş. Böylece sabah kalktığınızda biraz vicdanen tuhaf hissetmemize rağmen, arzularımızı yaşadığımız için tatmin olmuş bir duyguyla uyanıyormuşuz. Rüyaları çabuk unutmamızın bir sebebi de suçluluk duygusunun kalıcı olmaması içinmiş.

Bu bağlamda rüya görmek oldukça önemli diyebiliriz. Dendiğine göre (yazıda demiyor, nacizane genel kültür bilgilerimi referans aldım) anti-depresanlar rüyaların daha çok ve belirgin görülmesine yol açıyormuş. Demek bu, beynimizdeki ilkel duyguların, baskıların yani başka bir deyişle ID'ın rahatlamasına da fayda ediyor.

Her neyse, konumuz filmdi. Film de ID'e hitap ettiği için bizde bir tür rahatlama sağlıyormuş. Yazının gerisi, girişi kadar etkileyici gelmedi bana ama yine de çarpıcı yorumlar var (gerçi hepsini okuyamadım ne yalan soyleyeyim). Dileyen burdan okuyabilir.

İtiraf

2009-06-02T17:10:00.004+03:00

Offfffffffff! Sonunda! Şu sayfaya gelene kadar bayağı bir badire atlatmış oldum! Kullanıcı adımı farklı girdim, blog party'ye giriş vermedi; doğru girdim, bu sefer şifremi hatırlayamadım, 10 attempten sonra secret question'a cevap vereyim dedim, bir türkçe/ingilizce karakter kaosu yaşadım ve çoook yoruldum!

Ama başardım! İdil benle gurur duymalısın :))

Neyse ne yazacaktım ben? Ha evet, aldattım!

Çok sevdiğim birini aldattım! Bu yüzden içimde bulunan o kocaman suçluluk duygusunu birileriyle paylaşmak istedim sadece. Evet bunun için yazıyorum. Galiba 2 ay oldu onu aldatmaya başlayalı. İşin kötüsü yeni ilişkim başladıktan sonra da görüştüm onla. Farketti, ve bana başka bakmaya başladı. Ne diyceğimi bilemedim. İtiraf ettim. Bir daha olmayacak demedim ama. Çünkü diğerini de sevdim. Hem de çok... Hatta itiraf etmem gerekirse; ondan daha da çok... Evet yıllardır süren ilişkimi, asla onu hayatımdan çıkaramam dediğim insanı hayatımdan çıkardım. Gerçekten acı veriyor. Bilmem, belki geçer zamanla.

Dediğim gibi sadece itiraf edip, biraz olsun midemdeki ağrıyı hafifletmek istedim:

Evet, manikürcümü aldattım!

B.B

Hakiki Musti aşağıdakilerden hangisidir?

2009-06-02T09:07:00.007+03:00

Musti deyince insanların aklına alttaki imajlar sıralanıyor. Hayır. Hayır! Lütfen silin aklınızdan tüm bu görselleri.

A) Belçikalı çizgi film karakteri Musti'si

B) Mustafa Sandal Musti'si

C) Hello Kitty'i Musti zanneden insan kitlesinin Musti'si

D) Biri yapmış öylesine koydum Musti'si

E) Benim şişko dişi kedim Musti'si

Doğru cevap 'E' şıkkıdır. Beyinlerinizi formatlayın.

Yaza Merhaba Kutlaması'ndan İzler

2009-05-28T15:14:00.003+03:00

Yaza Merhaba Kutlamamız'da Gizem'in Smena 35'le fotoğraf çekme girişimleri olmuştu. Flaş olmadığından sonuçlar oldukça karanlık çıkmış. Ama yine de balonumuzu koymadan edemeyeceğim. Canım...

Üstümde Havai Fişekler Patlasın İstiyorum

2009-05-28T09:34:00.005+03:00

Ben de yapmaya karar verdim Holga'yla benzer çalışmalar. Çok eğlenceli...

2009-05-28T09:27:00.004+03:00

My Blueberry Nights

2009-05-20T11:33:00.007+03:00

Dün gece My Blueberry Nights'ı izledim. Çok etkileyici bir film olmasa da, içimde tatlı ekşi bir pus bıraktı. Örneğin yönetmen Wong Kar Wai'in In the Mood for Love filmi daha bir etkilemişti. Muhtemelen fazla tanışık olmadığım Uzak Doğu mekanları, kültürü, insanları yer aldığı içindir. Aslında acaba My Blueberry Nights da Uzak Doğu'da çekilmiş olsa daha mı çok beğenirdim diye dayanıksız bir düşünce de oluşmadı değil kafamda. (Ama o zaman Jude Law'dan mahrum kalırdık...)

Soundtrack'ı de bu puslu romantizme pek uyuyor. Otis Redding'in Try a Little Tenderness şarkısını ne kadar çok sevdiğimi hatırladım; özellikle sonlarında tansiyonun yükselip Otis'in çığırtmasıyla ses telleri yırtılırken, benim de kalbimde bir şeyler yırtılıyor valla.

Ama filmde en çok sevdiğim sahne, sondaki öpüşme sahnesi oldu. Sanırım favori öpüşme sahnelerim arasına girdi (böyle bir listem yoktu gerçi...hmmm başka neler konabilir bu listeye acaba..?).

Bir de bence Norah Jones oldukça sönük, bir oyuncu olarak. Sinemayı şarkılarıyla desteklesin.

'Yaza Merhaba Kutlaması'nın Tarifi

2009-05-15T10:28:00.027+03:00

Gizem, Zeynep ve benim çarşamba iş çıkışı Tünel meydanında buluşmamızla başlar ve balonun patlamısyla biter.

Tünel metrosuna binilir. Yenilenmiş halinin ne kadar çirkin olduğuna değinilir ve bu bağlamda Şişhane metro durağının zevksizliğine, özellikle de iç karartıcı duvar resimlerine de bir çift laf çakılır.

Oradan Karaköy sahiline yürünür ve çay bahçesi tadındaki balıkçı lokantalarından birine oturulur. Şöööyle bir boğaza bakılır ve "Ah sanki yazlık bir mekandayız, ne kadar da güzel bık bık mık mık..." diye mutlu olunur.

Plastik bardaklarımıza rakılar konur. "Yazın gelmesinin şerefine" içilir. Plastik tabaklarımızı masaya yerleştiren garson "Aman, bunlar Kütahya porseleni dikkat edin." diye espri yapar. Kavun, salata, kalamar ve istavrit eşiliğinde kafalar çekilir; lokal ve global dedikodular yapılır.

Gizem (aka ziggizz), Smena 35 makinasıyla, onun tabiriyle 80ler tadı veren fotoğraflar çeker.

Saat 10.30 olur Babylon'a Pozitif'in 20. yılını kutlamak üzere gidilir. Girildiği gibi bara koşulur ve benim "içkiler bedava kızlar!" dememle "ay ne içsek, ne içsek" heyecanı yaşanır. Havaya girmiş bir tavırla, "bize iki martini dry bir de baileys" denir barmene. İçkiler elinde 36 lira lütfen karşılığı gelir. Sadece bazı içkilerin beleş olduğu anlaşılmasıyla kafalar duvara vurulmak istenir. 12'ye kadar beleş içki olduğunu öğrenen biz, içkilerimizi boğazdan bocalar hemen 2. ve hatta 3. içkileri saatle yarışırcasına tüketiriz.

Bu sırada Hakan ve diğer silahşörler kafalarında şapkalarıyla içeri dalarlar. Bkz. aynen aşağıdaki gibi.

Hızımız kesilmez "Buradan nereye? Hadi Kiki'ye!" diyerekten çıkılır, kapı önündeki baloncudan kalp şeklinde mavi balon alınır. Buradan sonrası biraz fluuuuu. Gizem'e balonla birlikte pozlar verilir, fotolar çekilir. Zeynep'in ayakları topuklulardan dolayı artık öldüklerini ilan eder; Zeynep eve dönmek zorunda kalır.

Ben ve Gizem (hele ki 8'de iş başı yapan ben) hangi akla hizmetse "olmaz bu gece burda bitmez!" diyip Kiki yollarına düşeriz. Sıraselviler'de gece 2'de hala açık olan, kitaplarını dükkan önüne koydukları kütüphanelerde "3 tanesi 10 lira" mottosuyla satan bir 2. el kitapçıya rastlanır. "Aman tanrım kitap almalıyız! Sen bana seç, ben sana seçeyim!" diye büyük bir heyecan yaşanır. (Muhtemelen bizim gibi kafası 1500 müşteriler hedeflenir bu saatte.)
Gizem bana bunu alır:

Ben de Gizem'e şunu:

3. kitap olarak da şunu seçeriz:

Oldukça boş Kiki'ye gidilir. Bahçeye geçilir. Gizem tüm babannelerde bulunan retro plastik açık mavi rengindeki masamıza bakıp nostalji yaşar.

Sonra da mavi balon üzerine o an uydurulan bilimum şiirler yazılır, suratlar çizilir.

Eve dönülür. Balon evde patlar.

2009-05-13T14:29:00.003+03:00

Sürülebilir çikolata yarışması sonuçları:

2009-05-11T15:57:00.005+03:00

İş yerinde utanmadan kaşık kaşık yedim soldakinden. Yok aslında...biraz utandım...o yüzden kapımı hafif örttüm öyle kaşıkladım. Mini sarelle kavanozun tümünü bitirdim bir kaç dakika içerisinde. Yalandım, peçeteyle ağzımın çevresini sildim ve tekrar kapımı araladım. Yakalanmadan becerdim bu işi. Ama bir alışkanlık haline getirmeyeceğim, hayır. Hayır.
Ve şu sonuca vardım: nutella hala 1. sırada, 2. sırada nesquik var, 3. de tüp chokella. Lise kantininden aldığım rutin ürünlerden biriydi tüp chokella. Bir de yarısı havyla dolu olmasa... Nesquick ise üniverisitede favorimdi. Muz üstüne sürer yerdim.
Ben tembel bir insanım; bu tür enerjilere ihtiyacım var, yargılamayın beni.

Müzikolik İnsanlık

2009-04-30T13:22:00.012+03:00

Zaman zaman niye müziğin hayatımızın bu kadar büyük bir parçası olduğunu merak ediyorum. Bildiğin bağımlıyız. Yani düşününce basit bir çok açıklaması var elbet, ama ben daha ilkel ve biyolojik sebeplerini merak ediyorum. Niye hayatın vazgeçilmez bir parçası? Net'te biraz araştırayım dedim ve ilk karşıma çıkan yazıyı sizinle paylaşıyorum. Gerçi beni fazla tatmin etmedi ve araştırmaya devam edeceğim ve paylaşacağım ilginç ve akla yatar açıklamalar buldukça. Tüm yazıyı okumaya üşenenler için bazı bölümler seçtim. Buyrun okuyun.

Levitin's primary scientific pursuit concerns how music operates on the human brain, though it might be more fitting to say that he uses music to study how everything works in the human brain. By looking at how our brains process music -- at how we turn collections of sounds into patterns that we think of as songs, how we remember and categorize those patterns, and how we feel them as intense emotion -- Levitin and other scientists have uncovered important neural processes that had previously eluded researchers. The brain systems they discovered explain why music -- whether in high school or in life beyond -- can touch you so deeply: Our brains seem to have evolved to maximize musical ability. Indeed, Levitin argues, music has been essential to our very success as a species.

Levitin's point is that when we're listening to music, our brains are engaged in an enormously complex computational task -- so complex that no man-made computers have yet been able to do anything nearly as sophisticated with sound. Another insight is that much of what we think of as the sounds of the world actually occur inside our heads, not outside. The air molecules that strike our eardrums, for instance, carry no inherent "pitch." Instead, the molecules oscillate at a specific rate, and our brains measure the rate, and then construct an internal representation -- a high or low pitch -- based on that frequency. (In the same way, light waves carry no color -- our eyes and brains construct color by measuring the frequency of the waves.) In other words, sound is essentially a psychological phenomenon. If a tree falls in the forest and no one is there to hear it, does it make a sound? "Simply no," Levitin points out. "A suitable measuring device can register the frequency made by the tree falling, but truly it is not pitch unless and until it is heard."

Bu gerçekten süper bir açıklama olmuş. Renklerle karşılaştırması berraklaştırdı her şeyi bir anda. Yani şunun gibi bir şey, sadece köpeklerin duyabileceği tizde ses çıkaran bir düdük var ya; nasıl bizim için oyle bir ses dünyamızda var değilse, yani bizim "gerçek"lerimiz arasında yoksa. Bizim duyduğumuz sesler de aslında başka boyutlarda veya başka varlıklar için "yok". Yani olayı iyiiiice abartıp ÇOK uç noktaya götüreceğim ama, belki de yanıbaşımızda bir uzaylı var ve sadece vücudumuz onu algılayacak donanıma sahip olmadığı için onu göremiyoruz, duyamıyoruz. (Korktunuz mu? :) )

When we listen to a song, our ears send signals not only to the auditory cortex, the region of the brain that processes the sound, but also straight to the cerebellum. When a song begins, Levitin says, the cerebellum, which keeps time in the brain, "synchronizes" itself to the beat. Part of the pleasure we find in music is the result of something like a guessing game that the brain then plays with itself as the beat continues. The cerebellum attempts to predict where beats will occur. Music sounds exciting when our brains guess the right beat, but a song becomes really interesting when it violates the expectation in some surprising way -- what Levitin calls "a sort of musical joke that we're all in on." Music, Levitin writes, "breathes, speeds up, and slows down just as the real world does, and our cerebellum finds pleasure in adjusting itself to stay synchronized."

What's interesting about how our brains respond to music -- rather than, say, language -- is the large number of systems that are activated by the experience. In addition to the cerebellum, music taps into the frontal lobes (a "higher-order" region that processes musical structure), and it also activates the mesolimbic system, which Levitin explains is "involved in arousal, pleasure, the transmission of opiods and the production of dopamine." This is why certain music can feel so pleasurable, producing such deep emotions -- it's simultaneously operating on various parts of our brains, and the response is something on the order of taking a hit of heroin.

Humans prefer music of their own culture when they're toddlers, but it's in our teens that we choose the specific sort of music that we'll love forever. These years, Levitin explains, are emotional times, "and we tend to remember things that have an emotional component because our amygdala and neurotransmitters act in concert to 'tag' the memories as something important." In addition, our brains are undergoing massive changes up until the teen years -- after that, the brain structure becomes more fixed, and it begins to prune, rather than grow, neural connections. Consequently it's in our teens that we're most receptive to new kinds of music (in much the same way it's easier to learn a new language when you're young than when you're old). After that, you can of course find new stuff to love -- but there is a reason that there's such a thing as "your parent's music," and why, even though I can't get enough Paul Simon, I'm far more emotionally attached to my generation's music.

Eh, bu anlaşılır bir şey. Bilim insanı olmaya gerek yok bunu çözmek için...

Alas, Levitin says relatively little research has been done on the phenomenon -- all we really know is that musicians and people with obsessive compulsive disorder are more prone to getting earworms, and that for most people it's small bits of songs, rather than entire songs, that we keep repeating. And if it seems more common that terrible songs get stuck in your head, that might be because bad songs -- and commercial jingles -- are the ones with the simplest phrases.

Daha geçen gün arkadaşlarıma anlatıyordum; küçüklüğümden beri zaman zaman bir anda Lisa Stansfield'ın Been Around the World şarkısını söylemeye başladığımı ve nedenini bir türlü anlamadığımı. Çünkü bu şarkıyı gerçekten sevmiyorum ama lanetlenmiş gibi de 15 yıldır duşta orda burda dilimden, kafamdan düşmüyor. Sanırım OCD var cidden bende.

Niye mi barlarda, cafelerde restoranlarda çalıyor? Buyrun:

Making and listening to music is a social activity, and could thus have improved cohesion among members of the species. "Music may have historically served to promote feelings of group togetherness and synchrony" in ancient societies, Levitin writes. Singing around the campfire, way back in the day, "might have been a way to stay awake, to ward off predators, and to develop social coordination and social cooperation within the group."

Ve tabii ki de çoğu şeyi bağladığımız ilkel ihtiyaçlarımızdan biriyle açıklanmış: sex.

Finally there is that most important thing about music: its connection to love, or, more specifically, to arousal and mating. Unlike birds and whales, humans don't produce musical mating calls. But as social animals, humans need strategies to attract potential mates, and music might have been an important part of the process. "As a tool for activation of specific thoughts, music is not as good as language," Levitin writes. But "as a tool for arousing feelings and emotions, music is better than language." If you want your potential mate to remember you, you serenade her, or at least get Peter Gabriel to do it.

Sinema'nın da insan üzerindeki ilkel etkileşimini pek yakında araştırıp sizlerle paylaşacağım. Bu konuda cok ilginç bir yazıya rastlamıştım ama bulamıyorum bir türlü. Neyse durmak yok.

Üç Atomluk Harika: SU

2009-04-30T12:19:00.005+03:00

"Amerikalı bilimadamları, kar tanelerinin hiç biri birbirine benzemeyen simetrik yapısını bir bilgisayar programında yeniden üretti." Bugün bununla ilgili bir haber okudum da. Kar taneleri ne kadar muhteşem ve sofistike oluşumlar. Kalaydoskop gibiler... Keşke üflediğinde balon değil de -şekli de görülen- kar tanesi oluşturan oyuncak yapsalar.

Sevgili Günlük

2009-04-29T09:36:00.009+03:00

Kaç gündür buraya bir şeyler yazmak istiyorum, aklıma bir konu geliyor tam yazacağım hevesim kaçıyor, içimden gelmiyor. Konu yeterince heyecanlandırmıyor herhalde. İşte bazen böyle tıkanıp kalıveriyorum. Bazen de hızımı alamıyorum art arda post'lar yazıyorum. Şu ara bayık bir insanım, ondan olsa gerek. Halbuki bahar da geldi... Bugünkü post'um biraz günlük vari olsun bari. Farklı bir yaklaşım denemiş olayım.
Dün sonunda 700 bilmem kaç sayfalık Zemberekkuşu'nun Güncesi adlı kitabı bitirdim. David Lynch filmi gibi garip olayların sonunda nereye varacağı merakıyla okudum durdum. Ve fakat gel gör ki, nereye varacağın değil önemli olan yolculuktur, derler ya işte tam o formatta bir kitap. Ben açıkçası bir yere varmasını umuyordum; somut olmasa bile. Bu kitabın sonu benim için çok havada kaldı, tatmin etmedi. Yazmış, yazmış, yazmış sonra da baymış ve nereye bağlayacağından emin olamayıp bitirmiş gibi... Ya da ben anlamadım, o da yüksek ihtimal... Her şeye rağmen, sıkılmadım kitabı okurken. Okuyanlar anlar; karanlık bir kuyuya inip bilinçaltıma dalmak istedim ben de. Edebiyat anlayışına çok güvendiğim bir arkadaşım önermişti bu yazarı bana, ama sonra öğrendim ki bu değil de A Wild Sheep Chase kitabını önermiş meğer. Neyse onu da bir ara alıp okumaya planlıyorum. Bu kitap ilk 10'um arasına girmemiş olabilir, ama iyi bir yazar olduğu belli yine de. Bir de okurken bu Japon Orhan Pamuk herhalde diye düşündüm. Ekşisözlük'te de benzer yorumlar yapılmış. Ama A Wild Sheep Chase'ten önce Iris Murdoch'un Rüya Sakinleri var sırada. Bu sabah başladım. Bunu kimse tavsiye etmedi. Kitapçıda gezinip kitapların arkasını okurken bunu seçiverdim. Daha önce okumadığım bir yazar. Hakkında çekilen filmi izlemiştim ama... Bakalım, göreceğiz değmiş mi aldığıma.

23 Nisan Gezisi

2009-04-22T22:25:00.007+03:00

Mesleğim gereği olsa gerek “Hangi sergilere gitsem?”, “Bu aralar hangi sergiler var?”, “Beyoğlu’na gidiyorum, hangi sergilere uğramamı önerirsin?” gibi sorularla sık muhatap oluyorum. Hatta güncel sergi listesi isteyen dahi oluyor. Tüm bunları (umarım!) yakında herkese ulaşacak halde yayımlar hale geleceğiz. O zamana dek, fırsat buldukça size buradan öneride bulunacağım.

23 Nisan tatilinde hava soğuk ve yağmurlu olacakmış diye duydum. Kendinizi sokaklara atmak yerine tek mekânda bir gün geçirmeyi tercih ederseniz size önerim Rahmi Koç Müzesi olacak. Müzeyi daha önce gezmediyseniz önereceğim programı başka bir güne ertelemeniz gerekebilir, zira hepsi bir arada uzun ve yorucu olur.

İstanbul’un halka açık ilk sabit gökevi (planeteryum) Keşif Küresi adıyla müze içerisinde ziyarete açıldı. Burada, özel bir projektör ile ziyaretçilere gökyüzünün gece hali, yıldızların ve Samanyolu’nun görüntüsü küre içerisine yansıtılarak izlettiriliyor. Yaklaşık 25 dakika süren bu gezinin ilki saat 10.00’da olmak üzere 40 dakika arayla tekrarlanıyor. Müzeye geldiğinizde kayıt yaptırarak bu geziye katılabiliyorsunuz.

Keşif Küresi’nde uzaya doyamazsanız çıkışta konuyla ilgili bir sergi sizi bekliyor olacak: Hubble, Chandra gibi uydu teleskoplarıyla alınmış fotoğraflardan derlenen “Dünya’dan Evrene Bakış” sergisi e-posta yoluyla dolanımda olan muazzam uzay fotoğraflarını yakından görmek için kaçırılmaz bir fırsat!

Dilerseniz çocukların yaptığı astronomi ile ilgili resim sergisini gezebilir ya da “Bugünlük bu kadar uzay bana yeter” diyerek diğer sergilere geçebilirsiniz. Fenerbahçe Vapuru'ndaki “Yalvaç Ural Teneke Oyuncaklar Sergisi” içinizdeki çocuğu ortaya çıkarmak için birebir. Buradan bir başka sergiye, “Minyatür Odalar Sergisi”ne geçip çocuğunuzu sevindirmeye devam edebilirsiniz.

O kadar gezdim ama hâlâ zımba gibiyim diyorsanız size önereceğim yer denizaltı. Burası da Keşif Küresi gibi yer ayırtılarak geziliyor. Müze girişinde rezervasyon yapmayı unutmayın! Yorulmak nedir bilmeyenlerdenseniz tarihi vagonlarla Hasköy-Sütlüce Demiryolu’ndaki tura da katılabilirsiniz. Bu tur saat başlarında uygulanıyor ve elbette yer ayırtmanız şartıyla katılabiliyorsunuz.

Müzeye sabah erken gidin derim çünkü bu programı uygulayacaksanız günü orada geçirmeniz olası. Karnınız acıkırsa müze içinde iki lokanta, bir pub ve bir de kafe var.

Gelelim ziyaret saatleri ve fiyatlara:
Salı - Cuma: 10.00-17.00, C.tesi - Pazar: 10.00-19.00

Müze Yetişkin: 9 TL, Öğrenci: 4,5 TL
Denizaltı Yetişkin: 4,5 TL, Öğrenci: 3,5 TL
Keşif Küresi Yetişkin: 5 TL, Öğrenci: 3 TL

http://www.rmk-museum.org.tr

İyi eğlenceler!

"BİZİM MAYKIL"

2009-04-14T13:50:00.007+03:00

Bu da henüz tanışma olanağı yakalayamadığım bir gizli kahraman daha. Beyoğlu'nda rastladığım afişte herhangi bir bilgi yok adı dışında. Bir yerlerde şarkı söyler mi, danseder mi bilemiyorum. Belki de sadece kurmacadır. O yee just beat it ..

İstanbul'un Gizli Kahramanları - Bayrakçı Amca

2009-04-14T12:56:00.009+03:00

Blog'u takip edenler biliyordur; İstanbul'da bir çoğumuzun gördüğü ancak belki de farkına varıp zihnimize kaydedemediği karakterleri tanıtmayı amaçlıyorum "İstanbul'un Gizli Kahramanları" başlığı altında. Bu kahramanımız yine Beyoğlu'ndan. Fotoğrafını çekip, kendisiyle konuşmak bir süredir aklımdaydı. Geçen gün sonunda Tünel'de yakaladım. Kendisine "Bayrakçı Amca" lakabını taktım zira adını öğrenemedim. Hatta kendisini tanıma girişimim son derece başarısız ve hatta hüsranla bitti. Aşağıda göreceğiniz üzere kafasında Türk Bayrağı ve Atatürk fotoğraflarıyla donanmış ve üzerinde "Cumhuriyet'in Bekçisiyiz" yazan kutu şeklinde bir şapka(?) taşıyor ve minik, plastik, ucu çubuklu Türk Bayrakları satıyor (bir çoğunuz ilkokuldan hatırlar herhalde). Önce bir bayrak satın almak istediğimi soyledim, kendisi bayrağımı tomardan cekiştirip çıkarırken ben de paramı hazır ettim ve o sırada fotoğrafını çekip çekemeyeceğimi sordum o da tamam ama... deyip ağzında bir şeyler gevelemeye başladı ancak o sırada ben çoktan çekmeye koyulmuştum. Tam düğmeye basarken "Duuur!" diye elini kaldırıraktan bana doğru yaklaştı. Dolayısıyla yukarıda gördüğünüz üzere oldukça yakın çekim ve başarısız bir fotoğrafı var. Meğer şöyle bir aması varmış: "Çekebilirsin ama o zaman (normalde 1 Lira olan bayrak) 5 Lira isterim. Vermedim tabii, rahatsız oldum çünkü tavrından. Dolayısıyla ne adını ne de kendisi hakkında herhangi bir şey öğrenebildim. Buyrun bu fotoğrafıyla yetineceksiniz artık.

(Pek yakında sizi Arnavutköy'den bir süperkahraman'la tanıştıracağım. Hazır olun...)

I fly like paper get high like planes

2009-04-07T14:05:00.006+03:00

uzun bir aradan sonra yazmama değecek bir konu buldum.

m.i.a. adlı şarkıcıyı duymuşsunuzdur. son yıllarda grammy + academy ödülüne laik görülen ingiliz/hint asıllı rap şarkıcı kadın. tasarımcı asıllı kardeşmiş de kendisi.

Sevdiğim bir tarz müzik olduğu için dinlemeye başladım, ama daha derine indiğinizde gerçekten oldukça politik bir altyapısı var her sözün. göçebe durumlar, ikinci dünya ülke insanlarının avrupada sömürülme durumları vs. hepsi de benim birebir yaşadığım ve çok nefret barındırdığım konular bunlarç

'Every bit of music out there that’s making it into the mainstream is really about nothing. I wanted to see if I could write songs about something important and make it sound like nothing. And it kind of worked.'

gerçekten de öyle. cesaret ister. saygı duydum.

SHUSHU GONNA PARTY

2009-04-03T09:33:00.011+03:00

SHUUUUUSH İYİ Kİ DOĞMUŞSUN!!

Al sana sanal hediyem: the raveonettes'ten 'love in trash can' (tıklayınız)

Letz dens til owır chakras burst man!

(Bu hareketleri akşama kadar ezberle; beraber yaparsak çok havalı olur.)

Seviyorum Seni (biraz delisin ama olsun)

Gençlik Maymun Olmuş

2009-04-03T08:39:00.005+03:00

Sabah Bobiler'de rastladım. Günümüz apolitik gençliğini çok güzel tarif etmiş bence.

"rayban, apple ve starbucks sponsurluğunda 3 maymun"

PLEAD: NOT GUILTY

2009-03-30T13:15:00.007+03:00

Valla artık bilim insanları ıspatlamış. Başka söze gerek var mı?

Radikal'den alıntı.

30/03/2009

LONDRA - Kadınların, adetlerinden 10 gün önce alışveriş isteklerini engelleyemediği belirtildi.
Psikologlar, kadınların belli dönemlerde hiç giymeyeceklerini bildikleri kıyafetleri bile satın almaktan kendilerini alıkoyamamalarının ardında bilimsel gerekçe bulunduğunu, bu çılgın alışveriş eğiliminin kadının adet takvimiyle yakından ilişkisi olduğunu açıkladı.
Yapılan çalışma, kadınların "luteal dönem" adı verilen, adet görmelerine 10 gün kala başlayan dönemde harcama isteklerine gem vuramadıklarını gösterdi.
Hertfordshire Üniversitesi mensubu bilim adamları, kadının aşırı alışveriş yapmasının ardında, vücudundaki hormonal değişimle başa çıkma isteğinin bulunuyor olabileceğini bildirdi. "Pre-menstrual sendrom" adı verilen, aşırı sinir ve duygusallıkla ortaya çıkan bu rahatsızlık her 10 kadından 9’u tarafından her ay yaşanıyor.
18-50 yaş grubundaki 443 kadın üzerinde yapılan araştırmanın sonuçlarını açıklayan Prof. Karen Pine, "Kadının harcama isteği adeti geciktikçe artıyor" dedi.
Pine, gereksiz alışveriş yapıp mali durumunun bozulmasından korkan kadınların adet olmadan 10 gün önce başlayan dönemde çarşıya çıkmamaları gerektiği uyarısında da bulundu. (aa)

Radiology Art

2009-03-27T10:16:00.013+02:00

Barbie ve Macbook

Sabah Artkrush'ın yeni sayısına göz gezdirirken "Radiology Art"a rastladım. 44 yaşındaki Satre Stuelke, sanatçılıktan tıpa geçiş yapmaya karar vermiş ve şu an 3. sınıf öğrencisiymiş. Anladığım kadarıyla bu iki alanın kesişmesi bir "radyolog sanatçı"nın doğmasına yol açmış.

Etrafımdaki pek çok nesneyi fazla önemsemediğimi anladım. Bu sayede aslında ne kadar sofistike katmanlara sahip olduklarını görünce onlara karşı ayrı bir farkındalığım ve saygım oluştu. Şu an masamdaki tüm nesneler bana ayrı birer kişilik gibi geliyor mesela. Canım kordonlu telefonum, canım zımbam; ne kadar yüzeysel bir yaklaşımla değerlendirmişim sizleri yıllar boyu...

Big Mac

Videoları da izlemenizi öneririm.

Atalarımızı tanıyalım: NEU!

2009-03-23T13:55:00.008+02:00

Ara ara müzik keşfine çıkıyorum (bu keşif genelde internet diyarında gerçekleşiyor). Bugünkü keşfim NEU! adlı, Alman kökenli, 1970'lerde kurulan bir grup. NEU!'ı kuranlar daha sonra babaların babası, anaların anası Kraftwerk'i de kurmuşlar. Kendilerini elektronik müziğin atası olarak tanımlamaktan çekinmeyeceğim. Zira "hallogallo" ve "negativland" adlı şarkılarını dinlerseniz bana katılacağınızı düşünüyorum. Ayrıca "hero" adlı şarkılarından da anlaşılacağı üzere punk alemine de büyük esin kaynağı olmuşlar. Vokalistin sesini biraz Happy Mondays'inkine benzettim.

Görgüsüzce davranıp 10 tane link verdim ama bu fizy.com harika bir siteymiş, engel olamadım... (Sağol Gizemcim!)

(Düzeltme yapıyorum: Neu! Kraftwerk'ten önce değilmiş. Kraftwerk'ten iki eleman ayrılıp bu grubu kurmuş. Mazur görünüz...)

Uyanın Japonlar! Araplar sizi sollamak üzere!

2009-03-20T13:01:00.004+02:00

Şu ara teknolojik gelişmelere sardım. Bu icat "Nasıl olur da daha önce düşünülmemiş?!!!" dedirtecek türden. 5. tekerlek gerçekten hayatlarımızı çok kolaylaştırır. Acaba benim aklıma gelmeyen bir sakıncası mı var bunca zamandır hiçbir araba şirketi bunu uygulamaya geçirmemiş?

Blade Runner'a beş kala...

2009-03-18T10:08:00.006+02:00

Japonlar harika bir robot yapmış, buyrun burdan bakın. Üstüne kıyafet giydirsen, anlamayabilirdim. Var böyle donuk suratlı, garip yürüyüşlü insanlar.

Blade Runner tarzı yaşam ben ölmeden oluşsun istiyorum. Gelecek kostüm partisine yandaki robot Pris olarak gitmeye karar verdim. Böyle bir makyajı günlük hayatımda da kullanmak isterdim, ancak dünya henüz buna hazır değil ;). Blade Runner çağı, bekleniyorsunuz dört gözle...

Edit: Düşündüm de Blade Runner bir distopya. Böyle bir yaşama özenmek biraz garip oldu galiba. Neyse, olabilir, olamaz mı, allahalla...

Sabah sabah güldürdü beni...

2009-03-11T10:42:00.002+02:00

Tamam eğlence olsun diye izliyoruz da... The Hall 18 yaş üstüne hitap ettiğini unutmuş sanırım.

ULTRA-REALITY!

2009-03-06T16:38:00.010+02:00

Dün gece rüyamda New Order konserindeydim. Age of Consent şarkısını çalıyorlardı. Bayağı kalabalık bir konserdi ama ben ön sıralardaydım heheheee... Solist, Bernard Sumner'ın gençlik haliydi; incecikti ve soluk renkli bir hawai gömleği giymişti.

Rüyalarımda sanki paralel bir hayat sürüyormuşum gibi geliyor bazen. O kadar çok şey yaşıyorum ki geceleri ve genelde de hatırlıyorum sabah uyanınca. Gördüklerim de sanki gerçekten yaşanmış gibi hissediyorum ve tekrar tekrar yaşıyorum aklımda ertesi gün boyunca. Sonrasında geçiyor unutuyorum elbette ama...
Esin'in geçenlerde kafayı bulduğunda dediği gibi (tam sözlerini hatırlayamıyorum ama aşağı yukarı şöyleydi); "There are different levels of reality and consiousness. Like, for example, ultra-reality!" Rüyamda yaşadıklarıma "ultra-reality" tanımını uygun görüyorum. (Gerçi ne kadar sağlıklı bir referans bilemiyorum, aynı dakikalarda kedinin mavi olduğu konusunda oldukça ısrarcıydı.) Seviyorum seni shushito!